ادبي: یک بعد از ظهر

19 بهمن 1389   maryam.pourmohammadi   گنجینه ادبی, مقالات ادبی   0 نظر   284 بازدید   |

یک بعد از ظهر جنایی نویس بسیار مشهور اسکاتلندی که عمده شهرتش به خاطر نگارش مجموعه داستان های بازرس ریباس است. علاوه بر این مقاله های بسیاری از وی به چاپ رسیده است.

راب که در میان پاسبان های جوان تر به اسم «راب بزرگ» شناخته می شد، پس از بعدازظهری دشوار که بر رویش تف کرده و سکه به سویش پرتاب شده بود چکمه هایش را از پاهای تاول زده اش بیرون آورد و پوست زرد رطوبت کشیده شان را مالید.

با خودش فکر کرد «انگار پاهام زردی گرفته.» می توانست بوی ترشیدگی عرق برخاسته از کف جوراب هایش را حس کند. امشب وقتی به خانه می رسید آنها را در آب خیس می کرد. هنگامی که آرام و نرم به سمت کمدش رفت جوراب هایش همانند صدف های چسبنده به کشتی به مشمع خنک کف اتاق می چسبید. کمد سبز تیره بود و آثار فلز از میان رنگ پریدگی ها و خراش ها نمایان بود...




«این یکی سخت بود راب بزرگ، نبود؟»

«مک نولتی» داشت از بالای دسته ای کاغذ دستشویی شیر آب سرد را باز می کرد. کاغذها را با قدرت بر روی رد های برجسته آبله گون پشت بارانی نظامی اش کشید.

راب گفت: «هیچ جور آسون تر نمی گیرن.» در این موقع کت خودش را بررسی کرد؛ البته رد های برجسته در آن جا هم بودند، انگاری که آدامس خشک شده جسم پارچه را برده یا کبوتری بار شکم بدون خطایش را انداخته بوده است یا حلزونی برای استراحت توقف کرده باشد. چهره راب با پوزخندی بی صدا در هم پیچید. آنچه حس می کرد فراتر از نفرت رفته بود. به ملال نزدیک شده بود. تمامی اجزای جدایی ناپذیر این شغل، سرگروهبان خودش گفته بود... چی؟ حالا سی سال قبل؟ جزء جدایی ناپذیر این شغل. بله، ماه آینده سی سال از زمانی بود که به این نیرو پیوسته بود. بیش از هزار و پانصد هفته در این حوزه نگهبانی و بدون یک روز بیماری در تمام این مدت. هنوز هم داشت در خصوص آن سرگیجه ها دچار دلشوره می شد. اما الان بعد از تمام این سال ها پیش پزشک رفتن شکست خوردن بود. می تواند فروریزی اسطوره ای قدرتمند باشد. به هر حال هیچ چیزی نبود. به مک نولتی در آن سو نگاه کرد. حالا راب گروهبان بود و مک نولتی مرد جوانی با تکه های ناجوری از جوش پوستی بر روی گردنش در جایی که تیغ صورت تراشی بریده بود. راب بالاپوش اش را تکان داد. صدای جرینگ جرینگ کرد. لبخند زد.

مک نولتی گفت: «به نظر می رسه امروز خوب بوده.»

راب گفت: «خب، شاید همه اش پاک نشه، اما تمامش پوله. خوب مثل مال همه.»

«یکی از این روزها...»

راب به نگرانی واقعی موجود در چهره آن مرد جوان نگاه کرد. در حالی که با کف دست بر شکم فراخش می کوبید، گفت: «پسر، اگر اونا نمی تونن این رو بزنن، نمی تونن هیچ چیزی رو بزنن. و هر چی خودشون رو بیشتر ناراحت کنن، سکه های درشت تری پرتاب می کنن.» مک نولتی لبخندی زد و کراواتش را شل کرد. حالا تعدادی دیگر داشتند داخل می آمدند، چهره ها گلگون از خستگی شدید.

یکی از آنها داشت می گفت «یک مسابقه بزرگ دیگه مرگ منه.»

«تا الان بیست و یک دستگیری.»

«نصف پول من سی تاست.»

صدایی جدید افزود: «سی و پنج؟»

«قبول: پنج لیره؟» دو مرد دست دادند. راب داشت صورت رنگ پریده اش را در آینه ترک خورده کمدش بررسی می کرد. سعی کرد پشت چشمانش را ببیند اما انعکاس آینه چیزی را آشکار نمی کرد.

همه چیز مثل همیشه بود، هیچی غیرعادی نبود. روزهایی مثل این یک جورایی بدترت می کرد، سست ات می کرد. از تجسس ها در ورودی های گردان ورزشگاه تعدادی بطری و قوطی بی سر، یک هوویه، دو قوطی افشانه رنگ و یک قلاب سنگ فلزی دست ساز خانگی به دست آمده بود. ردیف های ورزشگاه شروع کرده بود به پر شدن از آن آمیزه عجیب طرفداران بی غل و غش و نترس فوتبال، کودکان و همسران خسته و دردسرسازهای واقعی. امروز تعدادشان خیلی زیاد بود. راب در منطقه پشت دروازه ای مستقر شده بود. موج جمعیت را تماشا کرد. با خودش فکر کرد «نود دقیقه، فقط بذارید یک نود دقیقه دیگه رو تموم کنم.»

به اضافه وقت استراحت بین دو نیمه... وقت اضافه... و نقطه های انفجار مختلف در امتداد این مسیر.

نخستین سکه به آرامی رد شد اما آشکارا از کنار گوش اش عبور کرد و روی چمن ها بالا و پایین پرید. موردی نزدیک و هنوز پنج دقیقه تا اولین ضربه شروع مسابقه. به دریای چهره ها خیره شد، از پشت توری ضخیم حفاظ ها آنها را بررسی کرد. به ظاهر به قدر کافی معمولی به نظر می رسیدند، پاهایشان را تکان می دادند تا گرم شوند.

موهایی صاف تا سر شانه: اکثر کارگر، همان گونه به یک مسابقه می آمدند که دیگر مردم در کلیسا حضور می یافتند. تنها یک واکنش، بخشی از زندگی آنها بود. با این حال می دانست که اغلب آن ظاهرها در زیر پوست در حال گر گرفتن و سوختن بودند؛ پیچیدگی های خاص خشونت را می شناخت. می دانست که وقتی غریو جمعیت افزایش می یابد تیم ها دارند وارد میدان می شوند. به نظرش می رسد دو تا از چهره ها در میان جمعیت را می شناسد اما قدرت بینایی اش آن چیزی نیست که پیشترها بود؛ نمی تواند تا بیشتر از نصفی ردیف ها دیدش را متمرکز کند. با این حال به زودی می تواند آن دیوانه ها را ببیند. آنها می خواهند دیده شوند، پس با انجام اشارات و حرکاتی کامل دقت و تمرکز او را تلافی می کنند. آیا به واقع از او متنفر هستند؟ آنقدر سن دارد که به جای پدر یا حتی پدربزرگ آنها باشد.

با سی سال تماشای آنها به اندازه قبیله ای در میان جانورانی وحشی که آنها حالا به آن تبدیل شده بودند، تجربه داشت. سوت نواخته شد، صدایی عمیق و قوی و غیرقابل کشف از بلندگوی ورزشگاه و تمامی چشمان همانند یک همنوایی ناگهان حرکت می کنند. راب کمابیش لبخند می زند اما می داند که آن لبخند ضعف است. به همین خاطر وقتی همزمان دهان ها غنچه می شود، دست ها در نمایش قدرتی حمایتی به هم می رسند راب تماشا می کند. چهره ها بدل به قدرتی بی همتا شده اند.

بعد از آن نخستین خطا بر روی یکی از بازیکنان تیم هایشان رخ می دهد. چهره هایشان درهم می رود، مشت ها به حرکت درمی آیند، انگشت های باز شده به نشانه اتهام اشاره می کنند، دست ها از فراز شانه شخص جلویی دراز می شوند. تشویقی ناگهانی. راب با خود می اندیشد «خدا را شکر، داور به بازیکن خاطی اخطار داده.» برای لحظه ای حس افتخار ارضا شده و جمعیت دوباره آرام می شود.



● ساعت سه و هفت دقیقه است.

به نظر می رسد خورشید دارد در میان آسمانی از جنس شیر می درخشد. مرغان دریایی ساکن در جایگاه دفن زباله نزدیک به آنجا همانند هواپیماهایی کوچک آن بالا توی هوا معلق بودند. تا اینجای کار نیمه اول آرامی بوده است که همین این دیوانه ها را برانگیخته تا شروع به سرگرم کردن خودشان کنند. شروع به بالا و پایین پریدن و عقب و جلو رفتن کرده اند، تلاش می کنند تاثیری شلاق وار بر آن جمعیت درهم فشرده داشته باشند. به دو پسربچه کوچولو باید کمک شود تا از میان دروازه فلزی موجود در حفاظ بیرون آمده و به پیست شنی بیایند. یکی از آنها دارد از حالت غش بیرون می آید. موهای صاف و براقش را از روی پیشانی اش کنار می زند و نفس های کوتاهی می کشد. دوستش دست خود را نصفه و نیمه به دور او حلقه می کند.

در حالی که راب این پسربچه ها را تماشا می کند سکه های بیشتری به هدف شان اصابت نمی کنند. یک توپ جمع کن که حضور چریکی اش جمعیت را کفری و تحریک می کند، به چالاکی و ماهرانه شروع به جمع آوری سکه ها و گذاشتن آنها در جیبش می کند. این کار جمعیت را تهییج می کند که موشک های بیشتر و سریع تری پرتاب کنند. اما پرتاب ها هر چه سریع تر باشد، دقت هدف گیری کمتر می شود و با قدری خوش اقبالی و هوش کامل، هیچ کدام از آن هدف های متحرک کند مورد اصابت قرار نمی گیرند. در وقت استراحت بین دو نیمه یک بمب دود در میان جمعیت منفجر شده و آتش کوچکی روشن می شود. با حرکت سر به راب اعلام موافقت می شود و هشت نفرشان در یک خط از دروازه عبور کرده و به میان توده درهم فشرده طرفداران می روند. بدون تردید و درنگ روبه روی ردیف جلویی ایستادند، امید موفقیت قطعی.

راب می داند که عدم پیشروی، نشان دادن ترس است. عدم پیشروی به معنای مشاهده نفرت سرد، توهین های در دل و بارانی از آب دهان هایی است که حالا بر پشت او شروع به فرود آمدن کرده بودند. وقتی به آنجا می رسند، آتش خاموش می شود. از پهلو به دو کله پوستی مست اشاره می شود، پس از آن خبرچین دوباره خود را به سرعت گم و گور می کند. هیکل های تیره پوش صف خود را به دور آن دردسرسازها شکل می دهند و آن دو نفر با سر و صدا دستگیر می شوند. راب می داند که حالا تنها دل و جرات شان، عزم جزم شان، مانع از حمله جمعیت به آنها می شود. اگر یکی از پلیس های جوان تر کم بیاورد آنی از بین می روند. کله پوستی ها به سمت حفاظ ها هدایت می شوند. همان طور که دارند راه شان را به سمت جلو و پایین سکوها باز می کنند، راب به خودش اجازه می دهد نگاهی به زمین مسابقه بیندازد. تکه ای چمن صاف و کوتاه و شاداب است. اطراف آن آمیزه ای از توده تماشاگران و در وسط آن، نقطه ای سفید وجود دارد که مسابقه از همان جا آغاز می شود.

کله پوستی ها دست هایشان را بالا می آورند و شروع به خواندن سرود می کنند. هنگامی که دیگران به آنها می پیوندند صدا در اطراف شان فوران می کند. صدای خش خش و سوت از سمت مقابل زمین به آنها می گوید که صدایشان می تواند شنیده شود. صداها بلندتر می شود، گوش های راب را پر می کند، در میان تمام آن صداها گیج و هراسانش می سازد. هنگامی که چشمانش شروع به آب آمدن می کند، میدان مسابقه تیره و محو می شود. چشمانش را به هم زد تا دیدش واضح شود. روی پشتش، در داخل پیراهنش، احساس رطوبت خنکی می کند. در پایان مسابقه بیش از دو مرتبه به میان جمعیت رفته است. پس از سوت پایان مسابقه تا سکوها خالی شوند پشت تور دروازه می ماند. ترانه های خشن در سرتاسر خیابان های بیرونی طنین می اندازد، قوطی های فلزی در داخل راه آب ها تلق تلق می کنند. راب سه خط روی بازویش را بررسی می کند، رشته هایی باریک از جنس پارچه نخی سفید که درجه نظامی اش هستند، تمام زندگی دوران بزرگسالی اش. ۳۰ سال. مرغان دریایی در هوا جیغ می زنند، روی زمین گل آلود میدان فرود می آیند. نورافکن ها در برابر آبی تیره آسمان سر شب می درخشند.

سی سال.

توپ جمع کن در مقابل او ایستاده است. مقدار زیادی سکه در دست دارد که به آن مرد خشن و تنومند یونیفورم پوش تقدیم می کند. می گوید: «نصف مال تو. منصفانه است؟»

راب می گوید: «مثل همیشه می بینم در کار خیر مشارکت می کنند.»

همانند هر هفته ای که راب همراه با این پسر در این زمین پاسبانی می کند، پول مبادله و دست به دست می شود. راب دچار همان حس تلخ احساس گناه همیشگی می شود، خودش را همانند میمون نمایش آن پسر کوچولوی کلاش می بیند.

پسرک برمی گردد و از زمین بازی خارج می شود و راب لبخند می زند، آرواره اش با صدای تقی باز می شود انگار که پس از یک مقاومت شدید در برابر دستگیری در بعدازظهر به هم جوش خورده و بسته شده است. زمان رفتن است. ممکن است یکی از همین روزها سکه ای به او صدمه بزند و مجبور شود برای دیدن پزشک وقت بگیرد. یک روز، اما نه این مرتبه. یک مشت موشک را در داخل جیبش می گذارد و آنها دوباره پول می شوند.

در حال ترک زمین بازی متوجه وجود سکه قهوه ای تیره کوچکی می شود که در کنار لبه های چمن زمین دور از دید باقی مانده است. خم می شود تا آن را در جیب بگذارد و دنیا به گوش هایش هجوم می آورد، مغزش انباشته از سرود جمعیت می شود. آنها دارند فریاد می زنند «بپا، بپا». دریای آبی بالای سر مرغان دریایی و چمن دارد فرو می ریزد. یکی از نورافکن ها خاموش می شود و بعد یکی دیگر. در حالی که غریو «بپا، بپا» در گوش هایش و آن سکه در میان انگشتان از هم گشوده اش است بار دیگر دید چشمانش تار می شود. اندکی تلوتلو می خورد اما موفق می شود سر پا بایستد، به اطرافش نگاه می کند تا مطمئن شود هیچ کسی متوجه نشده است. آن غریو و خروش فروکش کرده است، نفسی سرد از میان لب هایش خارج می شود. به سمت امنیت نسبی کلانتری اش می رود.


به همت: مريم پورمحمدي
0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.