ادبي: حافظ و موسيقي

20 مهر 1389   maryam.pourmohammadi   گنجینه ادبی, مقالات ادبی   0 نظر   679 بازدید   |

خوش‌خواني و خوش‌لهجگي حافظ و موزونيت مضاعف شعرش حديث مشهوري است،. حافظ به اقتضاي قرآن شناسي و حافظ قرآن بودنش هم حساسيت موسيقايي پيشرفته‌اي داشته است. حافظ نه فقط حافظ قرآن، بلكه قاري و مُقري پيشرفته‌اي بوده است و شك نيست كه به شهادت همه‌ي قراين، قرآن را ـ نه لزومن در مجالس رسمي ـ به ترتيل و تغني مي‌خوانده است...

او از خوش‌ترين و مطبوع‌ترين زخافات عروضي استفاده كرده و وزن سوگلي شعر او يكي از ازاحيف دلنشين بحر رمل است بر وزن «در ازل پرتو حسنت ز تجلي دم زد» كه در ديوانش 135 غزل از ميان 495 غزل بر اين وزن وجود دارد. در ديوان حافظ حتي يك نمونه از كاربرد اوزان و بحور نامطبوع نداريم.

يكي ديگر از نشانه‌هاي مهارت موسيقايي او هم‌آوايي و هم‌نوايي و خوش در كنار هم نشاندن كلمات است. حافظ بيش از هر شاعر ديگر از واج‌آرايي يا هم‌حرفي استفاده كرده است.
يكي از موسيقي‌شناسان معاصر، آقاي دكتر حسين‌علي ملاح درباره‌ي چون و چند موسيقي‌داني حافظ و آن همه اصطلاحات موسيقي كه در ديوانش به كار رفته، اثر مستقلي پديد آورده كه مقبول حافظ پژوهان قرار گرفته است. و براي تفضيل درباره‌ي موسيقي‌داني حافظ بايد به آن كتاب (حافظ و موسيقي) مراجعه كرد.
منبع: حافظ‌نامه نوشته‌ي بهاالدين خرمشاهي
فرستنده: مريم پورمحمدي
0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.