زیرا که اندیشه پرنده ایست آسمانی، که در قفس سخن شاید به راستی بالهایش را باز کند، ولی به پرواز در نمی‌آید.
در میان شما کسانی هستند که از بیم تنهایی به پرگویان پناه می‌برند.
سکوت تنهایی خویشتن برهنه‌ی آنها را در برابر چشم‌شان آشکار می‌کند از آن می‌گریزند.
و کسانی هستند که سخن می‌گویند، و بی‌آنکه بدانند و بیندیشند حقیقتی را آشکار می‌کنند که خود در نمی‌یابند.
و کسانی هستند که حقیقت را در درون خود دارند، ولی آن را بر زبان نمی‌آورند.
در سینه‌ي این گونه کسان هست که روح در سکوت آهنگین خود خفته است.
هنگامی که در راه یا در میدان بازار به دوست خود بر می‌خورید، بگذارید که روح‌تان لب‌هایتان را به جنبش در آورد و زبانتان را رهبری کند.
بگذارید صدایي که در صدای شماست با گوشی که در گوش اوست سخن بگوید؛
زیرا که روح او حقیقت دل شما را نگاه می‌دارد، همچون طعم شرابی که در خاطر می‌ماند.
هنگامی که رنگ از یاد رفته است و جامی در میان نیست.


0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.