گر حسن تو بر فلک زند خرگاهی              از هر برجی جدا بتابد ماهی
                                        ور لطف تو در زمین بیابد راهی               صد یوسف سر برآرد از هر چاهی

برنایی  نو خط ( جوانی که تازه پشت لبش سبز شده است ) آشوب زنان، فتنۀ مردان ، بلند بالای باریک میان ، چست سخن ، نغز بذله قوی ترکیب .

                                                چنان کس کش اندر طبایع أثر                  ز گرمی و تری بود بیشتر

مفتون شده بود . البته نگذاشتی که دیگر حریفان گرد او گشتندی

                                          چشمی که تو را دید بود ای دلبر                پس چون نگرد به روی معشوق دگر ؟

زن از قصور دخل ( کمی درآمد ) می جوشید و بر کنیزک بس نمی آمد که حجاب حیا از میان برداشته بود و جان بر کف دست نهاده . به ضرورت در حیلت ایستاد تا برنا را هلاک کند ، و این شب که زاهد نزول کرد تدبیر آن ساخته بود و فرصت آن نگاه داشته و شراب های گران در ایشان پیموده تا هر دو مستان شدند و در گشتند  چون هر دو را خواب در ربود قدری زهر در ماسوره ای ( نی کوتاه ، آنچه از نی  میان تهی باشد )  نهاد ، یک سر ماسوره در أسافل ( قسمت زیرین بدن ) برنا بداشت ودیگر سر در دهان گرفت تا زهر در وی دمد . پیش ز آنکه دم بر آورد بادی از خفته جدا شد و زهر تمام در حلق زن بپراکند . زن برجای سرد شد . و زاهد این حال را مشاهدت میکرد .
چندان که صبح صادق عرصه گیتی را به جمال خویش منور گردانید زاهد خود را از ظلمت فسق و فساد باز رهانید و منزلی دیگر طلبید . کفشگری بدو تبرّک نمود و او را به خانه خویش مهمان کرد . و قوم ( همسر و زوجه ) رادر معنی نیک داشت او وصایت کرد و خود به ضیافت بعضی از دوستان رفت . و قوم اودوستی داشت ، و سفیر ( واسطه ، میانجی ) میان ایشان زن حجّامی ( حجامت کننده ) بود . زن حجّام را بدو پیغام داد که :

                                                      شوی من مهمان رفت ، تو                   برخیز و بیا چنانکه من دانم و تو


ادامه دارد ...

 سونیا خندان

0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.