حكمتهای نهج البلاغه 22

19 تیر 1391   saharparsa   گنجینه ادبی » کلام امیر   0 نظر   204 بازدید   |


حکمت 212
بدترين توشه قيامت، ستم بر بندگان است.



حکمت 213
خود را به بى خبرى نماياندن از بهترين كارهاى بزرگواران است.



حکمت 214
آن كس را كه لباس حيا بپوشاند كسى عيب او را ننگرد



حکمت 215
با سكوت بسيار، شكوه انسان بيشتر شود، و باانصاف بودن، دوستان را فراوان كند، و با بخشش، قدر و منزلت انسان بالا رود، و با فروتنى، نعمت كامل شود، و با پرداخت هزينه ها، بزرگى و سرورى ثابت گردد، و روش عادلانه، مخالفان را درهم شكند، و با شكيبايى برابر بى خرد، ياران انسان زياد گردند.



حکمت 216
شگفتا كه حسودان از سلامتى خود غافل مانده اند!!!



حکمت 217
طمعكار همواره زبون و خوار است.




حکمت 218
(از ايمان پرسيدند) ايمان، بر شناخت با قلب، اقرار با زبان، و عمل با اعضا و جوارح استوار است.




حکمت 219
كسى كه از دنيا اندوهناك مى باشد، از قضاء الهى خشمناك است، و آن كس كه از مصيبت واردشده شكوه كند از خدا شكايت كرده، و كسى كه نزد توانگرى رفته و به خاطر سرمايه اش برابر او كرنش كند، دو سوم دين خود را از دست داده است، و آن كس كه قرآن بخواند و وارد آتش جهنم شود پس او از كسانى است كه آيات الهى را بازيچه قرار داده است، و آن كس كه قلب او با دنياپرستى پيوند خورد، همواره جانش گرفتار سه مشكل است، اندوهى رهانشدنى، حرصى جدانشدنى، و آرزويى نايافتنى.



حکمت 220
آدمى را قناعت براى دولتمندى، و خوش خلقى براى فراوانى نعمتها كافى است.


0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.