حكمتهای نهج البلاغه 30

20 شهریور 1391   saharparsa   گنجینه ادبی » کلام امیر   0 نظر   485 بازدید   |


حکمت 292
از امام پرسيدند چگونه خدا با فراوانى انسانها به حسابشان رسيدگى مى كند؟ فرمود: آن چنانكه با فراوانى آنان روزيشان مى دهد. (و باز پرسيدند چگونه به حساب انسانها رسيدگى مى كند كه او را نمى بينيد فرمود: همانگونه كه آنان را روزى مى دهد و او را نمى بينند.




حکمت 293
و درود خدا بر او فرمود: فرستاده تو بيانگر ميزان عقل تو، و نامه تو گوياترين سخنگوى تو است.




حکمت 294
آن كس كه به شدت گرفتار بلايى است نيازش به دعا بيشتر از ديگرى نيست كه از بلا در امان نمى باشد.



حکمت 295
مردم فرزندان دنيا هستند و هيچ كس را بر دوستى مادرش نمى توان سرزنش كرد.



حکمت 296
نيازمندى كه به تو روى آورده فرستاده خداست، كسى كه از يارى او دريغ كند، از خدا دريغ كرده، و آن كس كه به او بخشش كند، به خدا بخشيده است.



حکمت 297
غيرتمند هرگز زنا نمى كند.



حکمت 298
اجل، نگهبان خوبى است.



حکمت 299
آدم داغدار مى خوابد، اما مال غارت شده نمى خوابد.



حکمت 300
دوستى ميان پدران سبب خويشاوندى فرزندان است، و خويشاوندى به دوستى نيازمندتر است از دوستى به خويشاوندى.

0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.