اصلا قصد ندارم كه «افسانه جومونگ» را با پهلوانان افسانهاي شاهنامه «ابوالقاسمفردوسي» مقايسه كنم. نه، اين دو بهانهاي براي مقايسه عملكرد متوليان فرهنگ دو كشور يعني «كره» و «ايران» است. به هر حال همزمانی ورود فيلمنامه «افسانه جومونگ» به نمايشگاه بينالمللي كتاب تهران و روز فردوسي يعني25 ارديبهشت باعث شد تا نگاهي داشته باشيم به فعاليت هايهمتايان اين كشورها در مسند فرهنگي هركشور. آشنايي بيننده ايراني با چشمباداميهاي "خاوردور" سابقه بسيار طولاني دارد و به مناسبتهاي مختلف در برهههاي متفاوت زماني، ببنندۀ دست ساختههاي كشورهايی چونچين، ژاپن و كره شمالي و جنوبي بودهاند. سريالها هم آنقدربابت ميلبينندۀ ايراني ساخته مي شود كه مي توان از آن به يك سونامي فرهنگي نام برد. سريال «سالهاي دور از خانه» يا همان «اوشين» يكي از ماندگارترين سريال هاي همين چشمباداميهاست. تاثيرگذاري اين سريال روي مخاطب ايراني آنقدر زياد بود كه بزودي كالاهاي مختلفي از جمله كیمانوي اوشين، دمپايي اوشين، برنج اوشين و حتي تربچه اوشین به بازار هاي ايراني در تمامي شهرهاوارد و در قفسۀ سوپرماركتها و مغازهها جای گرفت. اين سريال در دهۀ شصت پخش شد و همزماني پخش آن با سالهاي جنگ تحميلي شايد يكي از اصليترين دلايل رويآوري مخاطب ايراني به اين سريال بود تا حداقل در مقولۀ جنگ با قهرمان آن همذات پنداري كرده باشند. اما مساله به اينجا ختم نشد سونامي «يانگوم»، «امپراطور دريا»، سريال پر از اشك و زاري «متشكرم» و حالا هم افسانهجومونگ نشان داد كه كرهايها ذائقه عام پسند ايراني را به خوبي ميشناسند. البته هيچكس ادعا نميكند كه اين سريال براي كشور ايران ساخته شده است اما بدون هيچ ترديدي ثابت ميكند كه دستاندكاران اين سينما و تلويزيون ذائقۀ مخاطب را به خوبي بويژه در كشورهاي شرقي و آسيايي مي شناسند. تا اينجاي مساله را به پاي گفتوگوي تمدنها، روابط ديپلماسي و دهكدۀ جهاني ميگذاريم. اما سوال اينجاست كه آيا بچه هاي كره هم به همين اندازه عاشق شخصيتهاي افسانهاي شاهنامه هستند؟ آيا اصلا اين شخصيتها را ميشناسند؟ حالا چرا راه دور؟ آيا قلب بچه هاي ايراني به همان اندازه كه نگران يانگوم و جومونگ است نگران شخصيتهاي مختلف شاهنامه هم هست؟ آيا اصلا ميدانند كه چنين شخصيتيهایي وجود دارند؟از سوي ديگر آيا در اين دهكدۀ جهاني رنگي از فرهنگ ايراني هم ديده ميشود؟ آيا فرهنگ ايراني سهم كوچكي از فرهنگ اين دهكده را به خود اختصاص دادهاست؟ سوال آخر اينكه آيا به همان اندازه كه نگران تغيير نام خليجفارس و عرب دانستن انديشمندان ايراني هستيم نگران نفوذ و ورود فرهنگ ساير كشور ها به ایران ، بدون اينكه بده بستاني وجود داشته باشد، هستيم؟
کلمات کليدي :
ارسال شده در مورخه : پنجشنبه، 31 ارديبهشت ماه ، 1388 توسط neda_keshavarz
سلام خانوم كشوري عزيز
وقتي متن و خوندم تازه به خودم اومدم ! اخه من اصلا شاهنامه رو تا حالا بطور كامل نخوندم ولي جومونگ 3 رو هم ديدم !!! البته بايد بگم زياد هم تقصير من نيست چون .... هيچكس هيچ فعاليتي در مورد اساطير خودمون انجام نميده ولي .....
سلام خانوم کشوری عزیز....نوشته ی زیبایی بود...البته من تا الان فقط 3 قسمت جومونگ و دیدم....امپراطور دریا هم همینطور....اما یانگوم رو به طور کامل پیگیر بودم...اما اگر به همون اندازه که برای سریال های کره ای و افسانه ها و داستان هاشون ارزش قائل میشن برای افسانه های خودمون هم اعتباری قائل بشیم دیگه اون زمان فرا نمیرسه که ما از رستم و سهراب و...شاهنامه بی خبر باشیم...ما همیشه " مرغ همسایه غاز هست " و داریم و به داشته های خودمون اعتنایی نمی کنیم...باتشکر.مهسارضوی
سلام من هم با نظر تمنا جان موافقم
راستش کسانی هستند که به دلایلی نمی تونند شاهنامه یا هر داستان دیگه ی ایرانی رو بخونند.اگر صدا و سیما بتونه فیلمهایی رو در این مورد (اونم کامل و بدون هیچ سانسور)تولید کنه مسلما مخاطبان زیادی برای خودشون ایجاد می کنند و همینطور آگاهی مردم چه ایرانی و چه غیر ایرانی نسبت به این داستانها و افسانه ها بیشتر میشه .همین طور می تونه در جواب اون کشورهایی باشه که با ساخت فیلم 300توهین بزرگی به ایران کردند.
ببخشید خیلی طولانی شد.
ممنون خانم کشاورز
ورود
چنانچه تاکنون عضو این سایت نشده اید می توانید با تکمیل فرم مخصوص عضویت به جمع کاربران این سایت بپیوندید و از امكانات مخصوص كاربران استفاده نمائيد .
البته بايد بگم زياد هم تقصير من نيست چون .... هيچكس هيچ فعاليتي در مورد اساطير خودمون انجام نميده ولي .....
...اما اگر به همون اندازه که برای سریال های کره ای و افسانه ها و داستان هاشون ارزش قائل میشن برای افسانه های خودمون هم اعتباری قائل بشیم دیگه اون زمان فرا نمیرسه که ما از رستم و سهراب و...شاهنامه بی خبر باشیم...ما همیشه " مرغ همسایه غاز هست " و داریم و به داشته های خودمون اعتنایی نمی کنیم...باتشکر.مهسارضوی
