بهانه می آوری که من خود را به کارهای عالی صرف می کنم، علوم فقه و حکمت و منطق و نجوم و طب و غیره تحصیل می کنم. آخر، این همه برای توست. اگر فقه است، برای آن است تا کسی از دست تو نان نرباید و جامه ات را نکند و تو را نکشد تا تو به سلامت باشی. و اگر نجوم است، احوال فلک و تأثیر آن در زمین_ از ارزانی و گرانی،امن و خوف_ همه تعلق به احوال تو دارد، هم برای توست. و اگر ستاره است_ از سعدونحس_ به طالع تو تعلق دارد، هم برای توست.چون تأمل کنی، اصل تو باشی و اینها همه فرع تو. چون فرع تو را چندین تفاصیل و عجایبها و احوالها و عالمها بوالعجب بینهایت باشد، بنگر که تو را که اصلی چه احوال باشد.
کلمات کليدي :
ارسال شده در مورخه : شنبه، 6 تير ماه ، 1388 توسط neda_keshavarz
سلام خانوم کشاورز عزیز...اصل ماییم و هرآنچه که اطرافمون هست فرع...همه ی جهان و قوانین حاکم بر اون به خاطر ما در چرخه قرار گرفته...با این حال گاهی اوقات ما آدما خودمون رو مغلوب فرعی های زندگی می کنیم...و تسلیمشون میشیم...ممنون.مهسارضوی
اصل مهم همین است که به خاطر وجود انسان است که پدیده ها در جهان
به وجود آمده است..و در مقابل انسان سر تعظیم بر آمده است..
پس این انسان است که سرنوشت را تعین می کند نه سرنوشت برای
او تصمیم بگیرد..پس دنیا برای انسان آفریده شده است نه انسان
برای دنیا..!
سلام ندای عزیز...ممنون...واقعا" ما اصلیم؟؟؟ آخه بعضی وقتها آدم تو زندگیش با مسائلی روبرو میشه که میبینه خیلی چیزا اصلن و آدمیزاد حق انتخاب و فکر کردن نداره...به عبارتی از فرع هم فرع تره
مستمند فرستاده خدا است . کسيکه از او دريغ دارد از خدا دريغ داشته و کسيکه به او
عطا و بخشش کند بخدا عطا کرده.
بالاترين دستاويزهاي ايمان اين است كه كسي را براي خدا دوست داري و كسي را براي خدا
دشمن داري.
بترس [از خدا] بترس، به خدا سوگند آنقدر پرده پوشي کرده که گوئي آمرزيده است.
هر كه خوش نيت باشد ، روزي اش افزايش مي يابد .
اگر خواستار رشد و كمال معنوي باشي هدايت مي شوي ، و اگر طلب كني مي يابي .
هيچ شفاعت کننده اي پيروزمندتر از توبه نيست.
بيش ازآنکه مرابفهمند ديگران رادرک کنم
بيش ازآنکه دوستم بدارند، دوست بدارم
زيرادرعطاکردن است که ميستانيم ودربخشيدن است که بخشيده
ميشويم ودرمردن است که حيات ابدي مي يابيم.
» + مرا ببخش
بارالها براي لحظه هايي که بي ياد تو سپري شد مارو ببخش
خدايا ما رو ببخش به خاطر قول هايي که به تو داديم و به آنها عمل نکرديم
پروردگارا ...تو را سوگند ميدهم به تمام قطرات باراني که از آسمان نثار زمين ميکني
و همچنين تمام قطره هايي که منتظر رهسپار شدن به زمين هستند ما رو ببخش
خدايا ما رو بخش و به ما لياقت بده که در اين سال جديد لحظه هايمان را سرشار از ياد
تو کنيم
پروردگارا !! ما را در اين نوبهار زيبا لبريز از عشق و صفا کن
خداي مهربانم !!! به ما بياموز که بتوانيم همچون بهار کائنات ؛وجودي دوباره بيابيم
؛ زنده شويم و با قلبي پاک زندگي از سر گيريم ....
الهي به همه فرصت دوباره بده ....آمين
narjessjoon_n@yahoo.com زهره جان نثاری
مولانا و موسيقي
مولانا در تصور فكري ديني خود مخصوصا به سه عنصر: لم الجمال تكيه كرد ه بود : عشق، موسيقي و سماع. او در ديوان كبير نيز موسيقي را سخت مي ستايد و آن را والاترين هنرها مي داند و معرفي مي كند. اين حكيم بزرگ مي داند كه حقيقت در حرف، معني در كلمه و شعر در وزن و قافيه نمي گنجد، لذا به موسيقي بيش از شعر علاقه نشان مي داد و شايد چيزي بالاتر از موسيقي نمي شناخت و دوست ندارد همان طور كه هومر، اروفه و رودكي اشعار خود را با موسيقي بيان مي كردند و خواسته هاي خود را در قالب شعر ابراز مي نمودند، مولانا هم اشعارش را با موسيقي به زبان مي آورد و خواسته هاي خود را در لفاف شعر بيان مي كرد. سلطان ولد در مقدمه رباب را به مولانا منصوب مي داد. مولانا علاقه بسيار به موسيقي داشت، چنان كه مي گويد: از آواز سماع ما «امنجي» هم به طرب آيد و زنده شود و سر از كور برآرد و پاي كوبد و تحسينم كند. كاملا واضح است كه مولانا نواختن رباب را به خوبي مي دانست؛ در غزلي گويد : هر رگ اين رباب را ناله نو، نواي نو تا زنواش پي برد دل كه كجاش مي زنم مولانا حرف دلش را كه الهام گرفته از منبع غريبي بود با زبان موسيقي بيان مي كرد چنان كه در اول مثنوي مي خوانيم : بشنو از ني چون حكايت مي كند از جدايي ها شكايت مي كند كز نيستان تا مرا ببريده اند در نفيرم مرد و زن ناليده اند سينه خواهم شرحه شرحه از فراق تا بگويم شرح درد اشتياق علاقه بيش از حد مولانا به موسيقي نمي تواند علاقه سطحي باشد. او بي ترديد با موسيقي عجين شده بود موسيقي نهفته در اشعار او هم، قطعا در زخمه هاي كه مي زد و سيم هاي كه مي نواخت قدرت بيان براي خود كسب مي كرد. شيفتگي او از موسيقي از آن نبود كه گوش بشنود و دل به فغان آيد . منهم رباب عشقم، عشقم ربابي است وآن لطف هاي زخمه عطارم آرزوست ( كليات شمس ج 1، 256 ) مولانا هم چنين روش رقص صوفيان را شرح داده كه چگونه فرياد مي كشند و دست مي زنند وگريبان پاره مي سازند، در حال رقص و پاي بازي به دور مي گرداند و چرخ مي زنند، دستار از سر مي افكنند و خرقه مي دراند. چرا كه مولانا در راه مجد و بين سلوكش بعد از ديدار شمس به سماع و رقص نشست و برخاست چنانكه آئين و رقص سماع مولويان پس از او هنوز متداول است . هجوري مي گويد: بدان كه در شريعت و طريقت هر رقص را هيچ اصلي نيست. (كشف المحجوب ) رقص و سماع در نظر مولانا بي مقصود نيست و وي غير از آن را لهو مجرد مي شمارد و به رقص خروس تشبيه مي كند و رقص صوفيان راستين را ملزوم خودشكني و نفس كشي مي داند و آن را مرحم بر جراحت نفس بيان مي كند ساقي حديث روي تو و جام تا به چند در چشم ماه تسلسل اوهام تا به چند در خانقاه رقص و سماع ستاره ها سردر گليم بخت سيه فام تا به چند علاقه مولانا به موسيقي، طبعا قونيه را از
مولانا و موسيقي
مولانا در تصور فكري ديني خود مخصوصا به سه عنصر: لم الجمال تكيه كرد ه بود : عشق، موسيقي و سماع. او در ديوان كبير نيز موسيقي را سخت مي ستايد و آن را والاترين هنرها مي داند و معرفي مي كند. اين حكيم بزرگ مي داند كه حقيقت در حرف، معني در كلمه و شعر در وزن و قافيه نمي گنجد، لذا به موسيقي بيش از شعر علاقه نشان مي داد و شايد چيزي بالاتر از موسيقي نمي شناخت و دوست ندارد همان طور كه هومر، اروفه و رودكي اشعار خود را با موسيقي بيان مي كردند و خواسته هاي خود را در قالب شعر ابراز مي نمودند، مولانا هم اشعارش را با موسيقي به زبان مي آورد و خواسته هاي خود را در لفاف شعر بيان مي كرد. سلطان ولد در مقدمه رباب را به مولانا منصوب مي داد. مولانا علاقه بسيار به موسيقي داشت، چنان كه مي گويد: از آواز سماع ما «امنجي» هم به طرب آيد و زنده شود و سر از كور برآرد و پاي كوبد و تحسينم كند. كاملا واضح است كه مولانا نواختن رباب را به خوبي مي دانست؛ در غزلي گويد : هر رگ اين رباب را ناله نو، نواي نو تا زنواش پي برد دل كه كجاش مي زنم مولانا حرف دلش را كه الهام گرفته از منبع غريبي بود با زبان موسيقي بيان مي كرد چنان كه در اول مثنوي مي خوانيم : بشنو از ني چون حكايت مي كند از جدايي ها شكايت مي كند كز نيستان تا مرا ببريده اند در نفيرم مرد و زن ناليده اند سينه خواهم شرحه شرحه از فراق تا بگويم شرح درد اشتياق علاقه بيش از حد مولانا به موسيقي نمي تواند علاقه سطحي باشد. او بي ترديد با موسيقي عجين شده بود موسيقي نهفته در اشعار او هم، قطعا در زخمه هاي كه مي زد و سيم هاي كه مي نواخت قدرت بيان براي خود كسب مي كرد. شيفتگي او از موسيقي از آن نبود كه گوش بشنود و دل به فغان آيد . منهم رباب عشقم، عشقم ربابي است وآن لطف هاي زخمه عطارم آرزوست ( كليات شمس ج 1، 256 ) مولانا هم چنين روش رقص صوفيان را شرح داده كه چگونه فرياد مي كشند و دست مي زنند وگريبان پاره مي سازند، در حال رقص و پاي بازي به دور مي گرداند و چرخ مي زنند، دستار از سر مي افكنند و خرقه مي دراند. چرا كه مولانا در راه مجد و بين سلوكش بعد از ديدار شمس به سماع و رقص نشست و برخاست چنانكه آئين و رقص سماع مولويان پس از او هنوز متداول است . هجوري مي گويد: بدان كه در شريعت و طريقت هر رقص را هيچ اصلي نيست. (كشف المحجوب ) رقص و سماع در نظر مولانا بي مقصود نيست و وي غير از آن را لهو مجرد مي شمارد و به رقص خروس تشبيه مي كند و رقص صوفيان راستين را ملزوم خودشكني و نفس كشي مي داند و آن را مرحم بر جراحت نفس بيان مي كند ساقي حديث روي تو و جام تا به چند در چشم ماه تسلسل اوهام تا به چند در خانقاه رقص و سماع ستاره ها سردر گليم بخت سيه فام تا به چند علاقه مولانا به موسيقي، طبعا قونيه را از نواي موسيقي پر كرده بود. حتي در حال وضو گرفتن نيز بانگ رباب گوش استادان را نوازش مي داد و به نظر آنان بدعت ، ديگر به صورت سنت درآمده بود روايت كرده اند علماي قونيه گرد آمدند و خدمت قاضي سراج الدين رفتند و از علاقه مولانا و مردم به استماع رباب و رغبت به سماع آن شكايت كردند. تحريم آن را از سراج الدين خواستند . قاضي سراج الدين گفت: اين مرد مردانه به تاييد الهي و در تمام علوم ظاهري بي نظير، نشايد بدو پيچيدن، اومي داند وخداي خود .
narjessjoon_n@yahoo.com زهره جان نثاری
ورود
چنانچه تاکنون عضو این سایت نشده اید می توانید با تکمیل فرم مخصوص عضویت به جمع کاربران این سایت بپیوندید و از امكانات مخصوص كاربران استفاده نمائيد .
