حالا دیگر هیچ منطقه حفاظت شده ای در کشور حفاظت نمی شود می خواهد کنوانسیوني  به عظمت کنوانسیون رامسر و هزار کنوانسیون به درد نخور دیگر  پشتش باشد یا نباشد. سال هاست که در این کشور شقایق نمی روید. چیزی نمی شود که. بله می دانم امسال گیلان یک دشت شقایق داده است..

 اما مگردر ایران گل شقایق تنها در گیلان می روید که حالا به دشت سرخ این استان بسنده کنید. به هر حال ما  به نبود شقایق عادت کردیم. حالا هم که مجالی برای رشد یافته دهانمان باز می شود. یعنی چه؟ نسل شقایق که برداشته شد. حکایت پرنده هایی است  که از  تالاب ها ورودخانه ها و مناطق حفاظت شده می گریزند  تا کوچی همیشگی داشته باشند هم همين است. آنان دیگر آسمان ایران را دوست ندارند. ما هم به زودی عادت خواهیم کرد به  آشیانه های بی پرنده در تالاب شادگان. به خشک شدن کارون. به از دست رفتن هزار و یک نعمت و زیبایی دیگر. وقتی به دلیل مقدس دانستن چند درخت توسط چند روستایی تیشه به ریشه سبزی و طراوت این سرزمین می زنیم و  مجوز قطع درختان چند هزارساله را در جنگل های هیرکانیا می دهیم از هیچ اتفاقی نباید تعجب کنیم. اصلا برای اینکه وجدان خودمان را هم راحت کنیم باید دستی به سر و روی کتاب های دوران بچگی و دبستان هایمان بزنیم. مثلا برخی از پندهای فردوسی و سعدی اصلا به درد ما نمی خورد. مخصوصا این فردوسی با شعر میازار موری که دانه کش است. لابد می گوید چرا؟ چرا ندارد. بچه بودیم با همین حرف سرمان کلاه گذاشتند. بزرگ شدیم وعاقل . دو تا دو چهارتایمان هم به راه. قضیه چیست؟ قضیه این است که چرا اصلا باید نگران تالاب شادگان، پریشان، بختگان و... باشیم. چرا زمانی که می توانیم برای خودمان و  به نفع خودمان کار کنیم به فکر زمین و نسل آینده باشیم. اصلا مگر اسم روز «زمین پاک» را خودمان نگذاشتیم! اصلا مگر ایران رکوردار عضویت  در کنوانسیون های مختلف زیست محیطی نیست؟! خوب حالا گیریم که صدها هکتار از  نیزارهای تالاب پریشان به دست حریق سپرده شود.  مگر ما می توانیم درد لاک پشت را احساس کنیم. اصلا می گویند لاک ِ لاک پشت ها از سنگ است. سنگ که چیزی نمی فهمد. تا الان شنیدید که لاک پشتی بگوید جان شیرین خوش است؟! ببین اصلا الان که فکر می کنم می بینم که ما درست تربیت نشده ایم. می دانید اصل ماجرا چیست. در روزگار فردوسی خانه ها همه  از کاهگل  ساخته شده بود. بنابراین  چون موریانه زیاد داشت و خانم  خانه هم از پسش برنمی آمد فردوسی برای اینکه خیال اهل وعیال را راحت کند ورداشت این شعر را نوشت. همین که ما رکوردار عضویت در کنوانسیون های مختلف حفاظت از محیط زیست دنیا هستیم کافی است. این همه تالاب و دریا دارد خشک می شود دریاچه ارومیه، دریاچه زریوار، هامون  و...بگذار پریشان  هم پریشان تر شود تو خوش باش.

زهراکشوری/تهران امروز