اعتكاف، ماه خدا، روز پدر، خلوت با مخلوقات خدا، ثواب عمره، جام‌و‌ما، وب‌سايت مجيد اخشابى
اعتراف... اعتقاد... اعتماد... اعتكاف! چيست اين خلوت معنوى كه حرا، را "حرا" كرد و كوه طور را "وادى المقدس الطُّوى"... كه كعبه را به دست ابراهيم بنا كرد و بيت المقدس را مقدس نمود...



چيست اين خلوت خدايگونه كه به مريم غذاى بهشتى داد و عيسى را متولد كرد؛ به ابراهيم فرزندان صالح داد و كعبه را بنا كرد، به موسى كليم الله بودن را داد و كتابش بخشيد و به محمد(ص) نبوت داد و او را خاتم النبيين كرد...
اعتكاف همان حج است! عمره است! حاجى نمى شوى به راندن شيطان اما مومن مى شوى به شناخت خويش... در خانۀ خدا مقيم مى شوى، همسفر اشك و توبه و عبادت؛ گرچه "حرا" خانۀ خدا نبود! مريم نيز در خانۀ خدا معتكف عيسى نشد! آنجا كه در آن معتكف شده اى، انبوهى از سنگ و سيمان است! خانۀ خدا؛ تويى!
دل توست كه خانۀ حق مى شود در اين دورى از خلق... وقتى تو ديگر "تو" يا "من" نيستى! ... ديگر هيچ نيستى! اينك "همه" گشته اى! همان حاجىِ طواف كننده كه حتى نبايد به آن سنگ مكعب دست بزند كه اگر زد ديگر در "طواف" نيست. همان حاجى كه حتى لذت بوييدن عطرِ گل را بر خود حرام كرده تا بداند خدا، عطر گل نيست! گل است... گل نيست! زيبايىِ گل است... خدا، همه است در خلوت هيچ... اگر در خلوت خويش(حتى اگر مسجد نباشد) خدا را ديدى، نماز خواندى و دعا كردى... پس در خانۀ خدا روزى خورِ خوان خدا بودن را درك كرده اى...
اينك زمان حسابِ خويش است تا آسايشِ زمان حسابِ حق بيشتر شود! بايد خود را بشناسى در اين مهلت ها كه سفارش شده؛ وگرنه پشيمان مى شوى كه گمان مى كردى هستى آن هم وقتى "نيستى"... مهم نيست براى فردا به چه كسى وعده داده اى! مهم نيست جز خدا... چه كسى منتظر نظر توست! كه اگر اين را درك كنى خواهى فهميد هر كس به تو محتاج است، اين از محتاج بودن توست؛ و هر كس درب خانۀ دلت را مى زند به نياز، بى شك! فرستادۀ خداوند است.
رجب ماه خداست آن هم وقتى همه چيز از آنِ اوست؛ چه ساده تنها رجب را براى خويش برگزيد و حتى ماه خويش را با "على" شريك شد در خانۀ خويش، همان گونه كه قدر را هم... به حرمت اين ماهِ سى روزه است يا آن ماهِ اول؛ كه اينچنين مى بخشد هرچه بخواهى را؟!
در برابر اين همه رحمت چه مى كنى؟ از اين سه روز كه بيرون رفتى! چه خواهى كرد با خانۀ خدا... ويرانش مى كنى يا باز مى سازى اش همچون يك پدر! پدرى كه چه باشد و چه نباشد، هدفش را فراموش نمى كند... هدف او كمك به تو در ساخت "خويشتن" است، به اشاره اى و نگاهى، از آغاز ماه روى على(ع) تا نيمۀ ماهِ خدا تمرين كرده اى پدر بودن بر خويش را، حال بايد پدرانه بر سر عهدت با "دل" بمانى...
اگر موفق شدى، ثواب حجى و عمره اى بر تو نگاشته مى شود؛ حاجى؛ حجّت قبول... اينك به يك اشك بكَن دل را از كرده هاى كج گذشته!
شروع دوباره مباركت باد.



0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.