غم نامه بتهوون
غم نامه بتهوون
Ludwig van Beethoven (baptized 17 December 1770– 26 March 1827) was a German
لودویگ وَن بتهوون متولد 17 دسامبر 1770 ، متوفای 26 مارس 1827 آهنگساز و پیانیست آلمانی بود.




Ludwig van Beethoven (baptized 17 December 1770– 26 March 1827) was a German
composer and pianist. The crucial figure in the transition between the Classical and Romantic eras in Western art music, he remains one of the most famous and influential composers of all time.
Born in Bonn, Beethoven moved to Vienna in his early 20s, studying with Joseph Haydn and quickly gaining a reputation as a virtuoso pianist. His hearing began to deteriorate in the late 1790s, yet he continued to compose, conduct, and perform, even after becoming completely deaf. He had one son, Johann van Beethoven (1740–1792), who worked as a tenor in the same musical establishment, also giving lessons on piano and violin to supplement his income.

Loss of hearing
Around 1796, Beethoven began to lose his hearing. He suffered from a severe form of tinnitus, a "ringing" in his ears that made it hard for him to hear music; he also avoided conversation. The cause of Beethoven's deafness is unknown, but it has variously been attributed to syphilis lead poisoning, typhus, auto-immune disorder and even his habit of immersing his head in cold water to stay awake. The explanation, from the autopsy of the time, is that he had a "distended inner ear," which developed lesions over time. Because of the high levels of lead found in samples of Beethoven's hair, that hypothesis has been extensively analyzed. While the likelihood of lead poisoning is very high, the deafness associated with it seldom takes the form that Beethoven exhibited.

As early as 1801, Beethoven wrote to friends describing his symptoms and the difficulties they caused in both professional and social settings (although it is likely some of his close friends were already aware of the problems). Beethoven, on the advice of his doctor, lived in the small Austrian town of Heiligenstadt, just outside Vienna, from April to October 1802 in an attempt to come to terms with his condition. There he wrote his Heiligenstadt Testament, a letter to his brothers which records his thoughts of suicide due to his growing deafness and records his resolution to continue living for and through his art. Over time, his hearing loss became profound: there is a well-attested story that, at the end of the premiere of his Ninth Symphony, he had to be turned around to see the tumultuous applause of the audience; hearing nothing, he wept. Beethoven's hearing loss did not prevent his composing music, but it made playing at concerts—a lucrative source of income—increasingly difficult. After a failed attempt in 1811 to perform his own Piano Concerto No. 5 (the "Emperor"), which was premiered by his student Carl Czerny, he never performed in public again.

Illness and death
Beethoven was bedridden for most of his remaining months, and many friends came to visit. He died on Monday, 26 March 1827, during a thunderstorm. His friend Anselm Hüttenbrenner, who was present at the time, claimed that there was a peal of thunder at the moment of death. An autopsy revealed significant liver damage, which may have been due to heavy alcohol consumption.
Beethoven's funeral procession on 29 March 1827 was attended by an estimated 20,000 Viennese citizens. Franz Schubert, who died the following year and was buried next to Beethoven, was one of the torchbearers. Unlike Mozart, who was buried anonymously in a communal grave (the custom at the time), Beethoven was buried in a dedicated grave in the Währing cemetery, north-west of Vienna, after a requiem mass at the church of the Holy Trinity (Dreifaltigkeitskirche). His remains were exhumed for study in 1862, and moved in 1888 to Vienna's Zentralfriedhof.

There is dispute about the cause of Beethoven's death; alcoholic cirrhosis, syphilis, infectious hepatitis, lead poisoning, sarcoidosis and Whipple's disease have all been proposed. Friends and visitors before and after his death clipped locks of his hair, some of which have been preserved and subjected to additional analysis, as have skull fragments removed during the 1862 exhumation. Some of these analyses have led to controversial assertions that Beethoven was accidentally poisoned to death by excessive doses of lead-based treatments administered under instruction from his doctor.

لودویگ وَن بتهوون متولد 17 دسامبر 1770 ، متوفای 26 مارس 1827 آهنگساز و پیانیست آلمانی بود. نقش سرنوشت ساز وی در عبور از دوران کلاسیک و رمانتیک هنر موسیقی غرب ، باعث شد تا او به عنوان یکی از مشهورترین و تأثیرگذارترین آهنگسازان همۀ اعصار باقی بماند. بتهوون در بُن متولد شد ، در اوایل 20 سالگی به ویه نا رفت ، همراه با ژوزف هایدن شروع به مطالعه کرد و به سرعت به عنوان یک پیانیست عفیف به شهرت دست یافت. در اواخر سالهای 1790 بود که وضعیت شنوایی اش رو به وخامت رفت اما هنوز به آهنگسازی ، رهبری ارکستر و نوازندگی ادامه می داد ، حتی بعد از آنکه شنوایی اش را کاملاً از دست داد. او یک پسر به نام یوهان ون بتهوون داشت که به عنوان خوانندۀ تِنُور در همان مؤسسۀ موسیقایی که پدرش کار میکرد مشغول به خواندن شد و همچنین برای امرار معاش پیانو و ویولن تدریس می کرد.

از دست دادن شنوایی

در حدود سال 1796 ، گوشهای بتهوون شروع به کرشدن کردند. او به نوع سختی از تینیتوس مبتلا شده بود ؛ احساس میکرد که گوشهایش زنگ میزنند و همین موضوع شنیدن موسیقی را برایش دشوار ساخته بود ؛ همچنین از گفتگو کردن هم اجتناب میکرد. علت ناشنوایی بتهوون ناشناخته است اما به بیماریهایی مانند مسمومیت با سرب سیفلیس ، تیفوس ، صدمۀ دستگاه خود-ایمنی بدن و حتی عادت فرو بردن سرش در آب بخاطر بیدار ماندن ، نسبت داده شده است.
گزارشات کالبد شکافی آن زمان ، می گویند که او یک " گوش داخلی بزرگ شده " داشت که با گذشت زمان ، صدمه هایی را ایجاد کرده بود. به دلیل مقدار زیاد سرب یافت شده در نمونه های گوش بتهوون ، این فرضیه به شکلی گسترده تر مورد نقدر و بررسی قرار گرفت. درحالیکه درصد احتمال مسمومیت با سرب بیشتر است اما به ندرت مورد اهمیت قرار میگیرد.

بتهوون در سال 1801 نامه ای به دوستانش نوشت و علائم و سختیهایی را که باعث بوجود آمدن موقعیتهایی حرفه ای و اجتماعی شده بودند را توضیح داد( گرچه احتمالاً آنها برخی از دوستانی بودند که قبلاً در جریان این مشکلات قرار گرفته بودند ). بتهوون به توصیۀ پزشکش ماه های آوریل تا اکتبر 1902 را به منظور تلاش برای کنار آمدن با شرایطش در شهر هِیلی گینستاد ِ اتریش زندگی کرد. در آنجا وصیتش را نوشت که شامل نامه ای بود خطاب به برادرانش و توضیح داد که بخاطر پیشرفت ناشنوایی اش قصد خودکشی داشته اما به دلیل هنرش تصمیم گرفته که به زندگی کردن ادامه دهد. با گذشت زمان ، ناشنوایی اش بیشتر شد : داستانی موثق وجود دارد که در پایان اولین شب اجرای سمفونی شمارۀ 9 ، وی مجبور بود سرش را به سمت حضار بچرخاند تا تشویقهای پر سر و صدای آنان را ببیند و درحالیکه چیزی نمی شنید فقط اشک می ریخت. ناشنوایی بتهوون مانع آهنگسازی وی نشد اما نوازندگی در کنسرتها ، که یک منبع عالی درآمد بود را به شدت برایش سخت و دشوار کرد. در سال 1811 بعد از ناکامی در تلاش برای اجرای کنسرت پیانوی شمارۀ 5 توسط خویش ، که توسط یکی از هنرجویانش به نام کارل کِرنی اجرا شد ، دیگر هرگز به اجرای عمومی نپرداخت.


بیماری و مرگ

بتهوون بیشتر ماه های آخرین عمرش را زمین گیر بود و بسیاری از دوستان برای ملاقاتش می آمدند. او در روز دوشنبه مصادف با 26 ماه مارس 1827 در حالیکه توفان تندی می وزید از دنیا رفت. یکی از دوستانش به نام آنسِلم هوتِن بِرِنِر که هنگام مرگ بتهوون آنجا بود ادعا میکند که در لحظۀ مرگ او صدای غرش توفان شنیده می شده است. طبق کالبد شکافی منتشر شده ، ریه های بتهوون به شدت دچار آسیب شده بودند که احتمالاً بخاطر مصرف زیاد الکل بوده است.
مراسم خاکسپاری بتهوون در 29 مارس 1827 با حضور تقریبی 20هزار شهروند ویه نایی انجام شد. فرانس اِسکوبر که یکی از افرادی بود که زیر تابوت بتهوون را گرفته بود ، سال بعد درگذشت و کنار او دفن شد. بر خلاف موزارت که به طور ناشناخته در یک گورستان عمومی دفن شد ، بتهوون بعد از انجام مراسم دعای آمرزش مردگان در کلیسای هُلی ترینتی ، در گورستان وارینگ واقع در شمال غربی شهر ویه نا به خاک سپرده شد اما در سال 1862 جسدش را برای تحقیق و مطالعه از خاک بیرون آوردند و در سال 1888 به زنتارافِردُف واقع در ویه نا منتقل کردند.

درمورد علت مرگ بتهوون بحث وجود دارد که عواملی از جمله سیروز ِ ( تشمع کبدی ) الکلی ، سیفلیس ، انفکتوس التهاب کبد ، مسمومیت سرب ، سارکویدُسیس و بیماری ویپل مطرح شده اند. دوستان و ملاقات کنندگان او ، به منظور انجام بررسی های بیشتر ، موهای گوشش را قبل و بعد از مرگ قیچی کردند و هنگامیکه جسدش را از خاک بیرون آوردند با خرده های جمجه اش این تحقیقات را انجام دادند. برخی از این تحقیقات ، حاکی از اصرارهای جنجالی مبنی بر این است که بتهوون به طور اتفاقی بخاطر مصرف زیاد داروهای حاوی سرب تحت دستور پزشکش ، مسموم شده و از دنیا رفته است.


گردآوری و ترجمه : زهرا سلیمانی
0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.