Crying on Imam Husain (A.S.), the Depth of Love
گریه برای امام حسین علیه السلام ، ژرفای عشق

When Prophet Muhammad (S.A.W.) informed Lady Fatimah (A.S.) about the martyrdom of Imam Hussain (A.S.) and the sufferings he will face, she cried and asked: "O father! When will this tragedy take place?" Prophet Muhammad (S.A.W.) replied: "At a time when you, Ali, and I have left this world."
Upon hearing such, Lady Fatimah's (A.S.) tears intensified, "O father! Then who cry for my son, and who will hold mourning ceremonies for him?"
The Prophet (S.A.W.) answered: "My daughter! Verily the women of my nation will cry for the women of my Ahl al-Bayt; the men of my nation will cry for the men of my Ahl al-Bayt; and year after year, groups of people will revive this ceremony (1)"...

Crying and laughter are two characteristics found in humans; they are two apparent matters and two external phenomena that result from a person's reaction toward certain incidents and happenings. Certainly, these two external phenomena result from internal feelings. A person lacking such characteristics is known to be strange or indifferent.
A smile is usually a reaction to when a person finds admiration or satisfaction in his or her desires. Likewise, grief, sadness, and tears are usually reactions to worries, anxieties, or rejections, or sufferings.
هنگامیکه حضرت محمد(ص) ، حضرت فاطمه (س) را از شهادت امام حسین(ع) و مصائبی که به آن دچار خواهد شد، آگاه ساختند ، آن حضرت گریه کردند و پرسیدند: " ای پدر! این مصیبت چه زمانی رخ خواهد داد؟" پیامبر(ص) پاسخ دادند :" زمانیکه تو ، علی و من این دنیا را ترک گفته باشیم." با شنیدن چنین سخنانی گریه حضرت فاطمه(س) شدت یافت و پرسیدند:" ای پدر! پس چه کسی برای پسرم گریه خواهد کرد و چه کسی برای او مراسم سوگواری به پا میکند؟"
پیامبر(ص)فرمودند:" دخترم! زنان امتم بر زنان اهل بیتم و مردان امتم بر مردان اهل بیتم خواهند گریست، و سال به سال ، گروه مردمان این مراسم را احیاء خواهند کرد."
گریستن و خندیدن دو ویژگی یافت شدۀ بشری میباشند; آنها دو امر ظاهری و دو پدیدۀ برونی هستند که از واکنش فرد نسبت به حوادث و اتفاقات خاصی ناشی میشود. قطعآ، گریستن و خندیدن از عواطف درونی نشأت میگیرند. کمبود چنین ویژگی هایی به عنوان یک اتفاق عجیب یا متفاوت شناخته می شود.
لبخند معمولآ واکنشی است که وقتی فرد تحسین یا رضایتی را در خواسته هایش کسب میکند، حادث میشود. به همین ترتیب، غصه ، ناراحتی و اشک معمولآ واکنشهایی هستند که در برابر احساساتی مانند نگرانی ، تشویش، طرد شدن یا وقوع مصائب ، ایجاد می شوند.

The deeper a person's insight is, the more effective will his/her inner feelings and external reactions be. The same analogy can be used for crying and laughter: that is a stronger insight toward laughter or cry increases the value and importance of these expressions of feelings.
In the Holy Quran, crying has been referred to as a necessary characteristic of human beings. It has also given examples on different situations, some of which it approves and some of which it disapproves, of crying:
"And when they hear what has been revealed to the Messenger, you will see their eyes overflowing with tears on account of the truth that they recognize; they say: Our Lord! We believe, so write us down with the witnesses (of truth) (2)."
This holy verse recognizes tears as a reaction deriving from insight and knowledge of truth. A person, with a deep understanding of truth and reality, becomes so excited upon experiencing the truth, that this very feeling expresses itself in tears. Numerous narrations from the Infallibles (A.S.) also verify the positive and fulfilling effects of crying.
As humans, we are gifted with the blessing of a heart. The most valuable capital a person possesses is his/her heart; and it is his heart and affections that specify his way of living. Love cannot merely be uttered; rather it shows itself through external actions. Once, a person sets his heart upon a matter, the rest of the organs of the bodywork in its obedience. However, this love if gained by the absence of wisdom and intellect can be overruled by emotions and instincts, resulting in a false and ephemeral love: leading the lover into a dangerous zone.
هرچقدر که بینش و بصیرت فرد، ژرفای عمیقتری داشته باشد آنگاه احساست درونی و واکنشهای بیرونی او مؤثرتر خواهند بود. همین قیاس میتواند درمورد گریستن و خندیدن نیز مورد استفاده قرار گیرد؛ یعنی ( داشتنِ) بینش و بصیرتی عمیق نسبت به گریستن و خندیدن، ارزش و اهمیت این دو احساس را افزایش میدهد.
در قرآن کریم گریستن به عنوان یک ویژگی ضروری بشری شناخته شده است. همچنین برای گریستن در موقعیتهای متفاوت، مثالهایی را آورده است که برخی از آنها گریستن را تأیید میکنند و برخی از آنها تأیید نمیکنند:
(خداوند در سورۀ مائده آیۀ 83 میفرماید" و هنگامیکه آنچه که به پیامبر نازل کردیم را شنیدند،بدلیل حقیقتی که آن را بازشناختند چشمانشان را پر از اشک خواهی دید،آنان میگویند: پروردگار ما ! ما ایمان آوردیم پس(نام) ما را در زمرۀ شاهدان حقیقت قرار ده."
این آیۀ شریفه ، اشک را به عنوان واکنشی که از شناخت حقیقت ناشی میشود، درنظرمیگیرد. یک فرد با درک عمیق واقعیت و حقیقت آنقدر هیجان زده میشود که احساساتش را با اشک بیان میکند.همچنین روایات متعددی از معصومین علیهم السلام وجود دارد که تأثیر مثبت و رضایت بخش گریستن را به اثبات میرساند.
ما به عنوان بشر از نعمت داشتن قلب برخوداریم. با ارزشترین سرمایه ای که هر فرد صاحب آن است، قلب هر فرد میباشد؛ و قلب و عواطف هستند که مسیر زندگی او را تعیین میکنند. عشق نمی تواند به صورت کامل و تمام عیار ایجاد شود زیرا خودش را بواسطۀ اعمال برون گرایانه نشان میدهد. هنگامیکه فرد احساسات قلبی اش را روی یک موضوع متمرکز مینماید ، بقیۀ اندامها نیز تحت فرمان قلب خواهند بود. بنابراین ، اگر این عشق (یا احساس) بدون عقل و خرد بدست آید، غرایز و احساسات، آن را از بین خواهند برد وعدم حضور عقل و خرد منجر به ایجاد یک عشق دروغین و زودگذر میشود که عاشق را به ورطۀ خطرناکی میکشاند.

Love is only everlasting and true when accompanied by true logic and knowledge, such as a love that lives for Imam Hussain (A.S.). A lover of Imam Hussain (A.S.) can feel the afflictions and oppressions Imam Hussain (A.S.) suffered; his feelings are so immense that they break out into tears and wail. The pain of the beloved is the pain of the lover, and the joy of the beloved is the joy of the lover. If a person loves Allah (SWT), then Allah's (SWT) satisfaction is his/her satisfaction. When Prophet Muhammad (S.A.W.) has said: "Allah (SWT) loves whomsoever loves Hussain (A.S.)(3)", then certainly a lover of Hussain (A.S.)will also be loved by Allah (SWT).
A requirement for loving Imam Hussain (A.S.) is to join him in his joys and grieves. The life of Hussain (A.S.) and the incident of Ashura are proper motives for the manifestations of all kinds of true and correct crying. And it is on this basis that Imam Reza (A.S.) told Ibn Shabib:
"O son of Shabib! If you were to cry on something, cry on Hussain ibn Ali ibn Abitalib (A.S.)(4)"
(Selection taken from, "The Elixir of Tears on Imam Hussain (A.S.)", by Dr. Muhammad Assadi )
هنگامیکه عشق با آگاهی و منطقی درست همراه باشد ، تنها موهبت واقعی و لایزال الهی است مانند کسی که به عشق امام حسین علیه السلام زندگی میکند.عاشق امام حسین (ع) میتواند مصیبت و مظلومیت ایشان را احساس کند؛ احساساتش آنقدر فوران کرده است که میتواند به گریه و شیون تبدیل شود.درد محبوب درد عاشق و عیش محبوب عیش عاشق است. کسی که عاشق خداوند است پس رضای خدا رضای اوست. وقتی حضرت محمد(ص) فرموده اند که " خداوند دوستدار کسی است که دوستدار حسین(ع) باشد" پس مطمئنآ کسی که عاشق امام حسین (ع) باشد مورد عشق و دوستی خداوند هم قرار خواهد گرفت. لازمۀ عشق حسین(ع) پیوستن به غمها و شادیهای اوست. زندگی امام حسین علیه السلام انگیزه ای واقعی برای تجلی همۀ گریستنهای درست و صحیح میباشد. به همین دلیل است که امام رضا علیه السلام به ابن شبیب فرمودند:" ابن شبیب! اگر میخواهی بر چیزی گریه کنی ، بر حسین بن علی بن ابیطالب گریه کن."
(منتخب شده از " اکسیر گریه بر امام حسین علیه السلام " نوشتۀ دکتر محمد اسدی)

Collectin & Translation By Zahra Soleymani
منبع: سایت امام رضا علیه السلام
گردآوری و ترجمه : زهرا سلیمانی
0 نفر

0 نظر

برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.