متنی تأمل‌برانگیز از آرتور شوپنهاور به انتخاب دکتر مجید اخشابی


کسی که از نظر ذهنی پر مایه است، به دنبال زندگی آرام، با قناعت و در حد امکان بدون درگیری است. از این رو، پس از اندک آشنایی با کسانی که به اصطلاح همنوع او هستند، به انزوا کشیده می‌شود و اگر شعوری در حد کمال داشته باشد، تنهایی را برمی‌گزیند. ‎زیرا آدمی هرچه در درون خود بیشتر مایه داشته باشد، از بیرون کمتر طلب می‌کند و دیگران هم کمتر می‌توانند چیزی به او عرضه کنند. از این رو بالا بودن شعور، به دوری از اجتماع منجر می‌گردد. آری، اگر کمیت جامعه می‌توانست جایگزینِ کیفیتِ آن شود حتی جامعه بزرگ ارزش این را داشت که در آن زندگی کنیم. اما متاسفانه معاشرت با جمع صد فرد نادان، مانند معاشرت با یک فرد عاقل نیست. 
‎«آرتور شوپنهاور» ‎
0
0
0
0 نفر

1 نظر

  1. هستی ما به ناپایداری ابرهای پاییز
    تماشای تولد و مرگ موجودات
    همچون نظاره شعله های آتش
    یک عمر بسان جرقه رعدی در اسماا ن
    چون سیلابی شتابان روان
    از سراشیبی کوهی است...

    این است علت عدم دلبستگی به زندگی
    در عدم دلبستگی، حکمت. عدم یقین نهفته است
    در حکمت عدم یقین، رهایی از گذشته و شناخته شده نهفته است
    که زندان شرطی شدن در گذشته است.این است که خودمان را به ذهن خلاقی می سپاریم
    که ما را هم آهنگ کائنات هم نوا می‌سازد

    به خاطر آوریدکه طبیعت. راستین شما، جان مطلق است.
    به هر کجا که می روید آگاهی از جانتان را با خود ببرید
اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.