لبیک پروردگار به سجده شکر بنده!

کیفیت سجده شکر:
سجده شکر به هنگام یافتن نعمتى یا دفع بلایى سنّت است و بهترین آن، سجده اى است که پس از نماز براى شکر توفیق اداى نماز به جا آورده مى شود.
در انجام این سجده شرط خاصّى وجود ندارد و به هر صورت که آورده شود، صحیح است ولى بهتر است مانند سجده نماز، بر هفت عضو سجده کند و پیشانى را بر چیزى گذارد که در نماز بر آن مى گذارد.
و افضل آن است که بر خلاف سجده نماز، آرنج را نیز بر زمین بگذارد و سنّت است که نخست پیشانى را بر زمین گذارد، سپس طرف راست صورت را و آنگاه طرف چپ صورت را و در نهایت نیز پیشانى را بر زمین بگذارد و به خاطر این که دو بار پیشانى را بر زمین مى گذارد، به آن دو سجده شکر مى گویند. سجده شکر مى تواند بدون هر ذکر و دعایى نیز باشد ولى سنّت است که ذکرى بگوید و بهتر است از ذکرهایى باشد که خواهد آمد.
مطابق روایات، بعضى از معصومین(علیهم السلام)، این سجده را بسیار طولانى مى کردند. امام کاظم(علیه السلام) (در زندان هارون) بعد از طلوع صبح، سجده مى کرد، تا وقت زوال.
همچنین از «فضل بن شاذان» نقل شده است که گفت: حسن بن على بن فضال براى عبادت به صحرا مى رفت و سجده را چنان طول مى داد که پرندگان بر پشت او مى نشستند به گمان این که جامه اى است افتاده و همچنین برخى از حیوانات بیابانى برگرد او چرا مى کردند و از او وحشت نمى کردند.

سجده شکر در روایات:
1ـ به سند معتبر از امام باقر(علیه السلام) روایت شده است که آن حضرت فرمود: «پدرم، على بن الحسین(علیه السلام) هیچ گاه نعمتى را از خدا یاد نکرد، مگر آن که به شکرانه آن سجده کرد، و هیچ آیه اى را نخواند که در آن سجده باشد، مگر آن که سجده کرد و خداوند هیچ بلایى را که از آن مى ترسید، از او دفع نکرد، مگر آن که به خاطر آن سجده کرد و از هر نماز واجب که فارغ مى شد، پس از آن سجده مى کرد، هر وقت توفیق مى یافت که میان دو نفر اصلاح کند، براى شکر آن، سجده مى کرد» و در تمامى مواضع سجده آن حضرت، اثر سجود بود و به این سبب آن حضرت را «سجّاد» مى نامیدند.

2ـ به سند صحیح از امام صادق(علیه السلام) نقل شده است که فرمود: «هر مؤمنى که براى شکر نعمتى در غیر نماز براى خدا سجده شکر به جاى آورد، خداوند، براى او ده حسنه بنویسد و ده گناه را از او محو و پاک گرداند و در بهشت ده درجه وى را بالا مى برد».

3ـ به سند موثّق از امام رضا(علیه السلام) روایت شده است که: «سجده بعد از نماز واجب، در واقع شکرِ خداوند است، از این که این توفیق را به بنده داد، تا فریضه اش را به جاى آورد و کمترین چیزى که در این سجده گفته مى شود، سه مرتبه «شُکْراً لِلّهِ» است...».

اذکار سجده شکر:
1ـ از امام رضا(علیه السلام) نقل شده است که: مى توانى صد بار در سجده شکر بگویى: «شکراً» و مى توانى صد بار بگویى «عفواً».
همچنین از امام صادق(علیه السلام) نقل شده است که کمترین چیزى که در سجده شکر کفایت مى کند آن است که سه بار بگویى: «شُکراً للّه».

2ـ در روایات معتبر بسیارى نقل شده است که امام کاظم(علیه السلام) در سجده شکر بسیار مى گفتند:

اَللّهُمَّ اِنّى اَسْأَلُکَ الرّاحَةَ عِنْدَ الْمَوْتِ، وَ الْعَفْوَ عِنْدَ الْحِساب.
بار الها همانا از تو خواهم آسودگى را هنگام مرگ و گذشت هنگام حساب.

3ـ مرحوم «ابن بابویه» به سند معتبر، از امام صادق(علیه السلام) روایت کرده است که هرگاه بنده اى در سجده سه بار بگوید:

یا اَللّهُ، یا رَبّاهُ، یا سَیِّداهُ
خدایا، پروردگارا، سرورا

خداوند به وى پاسخ دهد: لبّیک اى بنده ام، حاجت خویش را بخواه.

4ـ مرحوم «شیخ طوسى» در «مصباح المتهجّد» در بخش سجده شکر فرموده است: مستحب است در سجده براى برادران مؤمن خویش دعا کند و بگوید:

اَللّهُمَّ رَبَّ الْفَجْرِ وَاللَّیالِى الْعَشْرِ، وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ، وَاللَّیْلِ اِذا یَسْرِ، وَرَبَّ کُلِّ شَىْء، وَاِلهَ کُلِّ شَىْء، وَ خالِقَ کُلِّ شَىْء، وَمَلیکَ کُلِّ شَىْء، صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ، وَافْعَلْ بى وَبِفُلان وَفُلان ما اَنْتَ اَهْلُهُ، وَلا تَفْعَلْ بِنا ما نَحْنُ اَهْلُهُ، فَاِنَّکَ اَهْلُ التَّقْوى وَ اَهْلُ الْمَغْفِرَةِ.
خدایا اى پروردگار سپیده دم و شبهاى ده گانه و شفع و وتر (و پروردگار) شب هنگامى که بگذرد و پروردگار همه چیز معبود همه چیز و آفریننده همه چیز و مالک هر چیز درود فرست بر محمّد و آل او و انجام ده درباره من و فلانى و فلانى آنچه را تو شایسته آنى و انجام مده درباره ما آنچه را ما سزاوار آنیم زیرا که تو اهل تقوا و اهل آمرزشى. به جاى «بِفُلان وَ فُلان» نام افراد مورد نظر را بگوید.
و چون سر از سجده برداشت دست خود را بر موضع سجود خود بکشد و آنگاه به طرف چپ صورت و سپس به پیشانى خویش بکشد و بعد از آن به جانب راست صورت خود دست بکشد و این کار را سه مرتبه انجام دهد، و در هر مرتبه بگوید:

اَللّهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ، عالِمُ الْغَیْبِ وَالشَّهادَةِ، اَلرَّحْمنُ الرَّحیمُ، اَللّهُمَّ اَذْهِبْ عَنِّى الْهَمَّ وَ الْغَمَّ وَالْحَزَنَ وَالْفِتَنَ، ما ظَهَرَ مِنْها وَما بَطَنَ.
خدایا از آن توست ستایش معبودى نیست جز تو داناى غیب و شهود بخشاینده مهربان، خدایا دور کن از من اندوه و غم و دگرگونیها و آشوبها را آنچه آشکار است و آنچه پنهان.
منبع: makarem.ir
2
2
0
2 نفر

2 نظر

  1. سلام دوست خوبم. ..
    احسنت ، بسیار عالی بود استفاده کردم،..متشکرم... نشون دادی از اون یزدی های باصفا یی..... در پناه حق باشی عزیزم....
  2. سلام فرشته جان..
    ممنون از مطالب آموزنده تون.. .
    ممنونم از شما..
    موفق باشید....
اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.