تاریخچه چهارشنبه سوری

 


یکی از سنت های باستانی ایرانیان، برگزاری جشن چهارشنبه سوری بوده که شب چهارشنبه آخر هر سال ایرانیان در همه شهرها با برپایی آتش مراسم باشکوهی برگزار می کردند.

واژه «چهارشنبه سوری» از دو واژه ی چهارشنبه که نام یکی از روزهای هفته است و سوری در زبان کردی که به معنی سرخ است، ساخته شده است که در آن آتش بزرگی تا صبح زود و برآمدن خورشید روشن نگه داشته می شود.

این آیین از آن جهت به غروب آخرین سه شنبه (شب چهارشنبه) موکول شده است که زرتشت، با رسیدگی حساب های گاهشماری به تنظیم و تدوین دقیق تقویم توفیق یافت و آن سالی بود که تحویل سال به سه شنبه ای مصادف شد که نیمه آن سه شنبه تا ظهر، جزئی از سال کهنه و نیمه بعد از ظهر جزو سال نو به حساب آمد و چون آغاز هر روز را در نیمه شب همان روز می دانستند، بنابراین فردای آن سه شنبه را نوروز شناختند و شبش را جشن گرفتند و آتش افروختند و از پس آن شب را چهارشنبه سوری قرار دادند. به یک عقیده دیگر ایرانیان مراسم آتش افروزی در آستانه سال نو را پس از قبول اسلام در آخرین چهارشنبه سال قرار داده اند تا از عقیده ی اعراب پیروی کرده باشند که روز چهارشنبه یا «یوم الاربعا» را شوم و نحس می دانستند. در مورد وجه تسمیه «چهارشنبه سوری» عقیده دارند، به مناسبت آتش افروزی، آن شب را «سور» (سرخ) نامیده اند. 



منبع: فرهنگ وهنر



ساین رسمی مجید اخشابی
1
1
0
1 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.