وقتی هنر در پزشکی جادو می‌کند!!


هنر در پزشکی هم جادو می کند! پیشگیری از بیماری دیابت با شعر. گسترش بیماری دیابت نوع ۲ در کودکان و نوجوانان نه تنها برای خانواده که برای جامعه زیان های متعددی دارد. وقتی هنرمندان به کمک جامعه می آید تا به کودکان و نوجوانان روش های پیشگیری از ابتلا به این بیماری مهلک خاموش را آموزش دهند.

در دنیای امروز می دانیم که اطلاع رسانی چقدر نقش مهمی در پیشگیری از بیماری دارد. این بار هنر در پزشکی این کار را انجام می دهد! زندگی مدرن، تلفن همراه، تلویزیون، بازی های کامپیوتری و البته ژنتیک باعث شده تا نه تنها بزرگسالان که حتی کودکان نیز به دیابت نوع ۲ مبتلا شوند.
طی سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۹ بیماری دیابت نوع ۲ افزایش ۳۰ درصدی را در میان کودکان و متاسفانه بیشتر کودکان قشر محروم جامعه نشان می دهد. چنین روند رو به افزایشی، هزینه های اجتماعی و اقتصادی زیادی به خانواده و جامعه تحمیل می کند.
اگر از بعد دقیق تری به این قضیه نگاه کنیم پدیده های غم انگیزی مثل استرس، خشونت، فقر جوامع انسانی را روز به روز بیش از پپش تهدید می کند.
افزایش ابتلا به دیابت نوع ۲ علاوه بر عواقب ناخوشایند اجتماعی هزینه های مالی زیاد را به جامعه تحمیل می کند که می تواند به جای بیماری صرف رفاه اجتماعی شود.
امروز نگاهی ویژه به پیشگیری از بیماری و نقش هنر در پزشکی و آگاه کردن کودکان و نوجوانان درباره بیماری دیابت نوع ۲ و عوارض ناشی از آن داریم.

نقش هنر در پیشگیری و درمان دیابت نوع 2
دانشگاه کالیفرنیا، دانشکده پزشکی سانفرانسیسکو طی تحقیقی متوجه شد هنر می تواند نقش مهمی در پیشگیری از بیماری و درمان جمعیت جوان مبتلا به دیابت نوع ۲ بعهده داشته باشد.

پزشکان دانشگاه و بعضی از شاعران کارگاه هایی در جوامع فقیرنشین جامعه برگزار کردند. در این کارگاه ها به زبان شعر خطرات بیماری دیابت نوع ۲ برای مخاطبان کودک و نوجوان تشریح شد. بعداز آن ها خواسته شد تا همین روش را بچه ها قبل از شروع کلاس در برنامه صبحگاهی یا زنگ ورزش در مدارس شان اجرا کنند.
در یکی از این کارگاه ها شاعری جوان به نام تاسیانا ویلیس Tassiana Willis که  دیابت نوع ۲ در خانواده اش ارثی بود نقش مهمی در میان قشر محروم جامعه به عهده گرفت. تاسیانا به همراه شاعر دیگری به نام گابریل کورتز Gabriel Cortez اشعاری سرودند که در آن مصرف زیاد شکر، نوشابه ها و فست فود و تغذیه نامناسب و ابتلا به دیابت و رنجی که فرد از بیماری می برد شرح داده شده بود.
 گابریل ۶۶ ساله پس از سرودن اشعار و خواندن آنان برای کودکان و نوجوانان خودش شروع به ترسیدن کرد. او اعتقاد دارد غیرممکن است به این شعرها گوش کنی و از این که قربانی دیابت نوع ۲، رژیم های غذایی سخت و حتی تزریق انسولین بشوی، نترسی.

دکتر دین شیمینگر Dean Schillinger مسوول هدایت کارگاه ها اعتقاد دارد در دهه ۹۰ میلادی بیشتر خانواده از ایدز می ترسیدند ولی اکنون دوره ای است که باید از دیابت نوع ۲ ترسید.

طی سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ بخش ایدز بیمارستان کالیفرنیا به بخش دیابت نوع ۲ تغییر کاربری داده است. مشکلات ناشی از مسائل اجتماعی و اقتصادی جامعه و بیمارانی که بیشتر از قشر محروم جامعه بودند نشان داد بیشتر این افراد در مناطقی زندگی می کردند که انواع فست فودها منبع اصلی تهیه غذای اهالی محسوب می شد. درآمد محدود و دسترسی آسان و ارزان به غذاهای فست فود عاملی بود که بسیاری از خانواده ها و جوانان را در معرض بیماری قرار داده بود.

ولی تاثیر طرح تا آنجا پیش رفت که دکتر شیمینگر در بعضی از مناطق خود شاهد بود نوجوانان چاق شعرهایی را می خواندند که از زشت بودن اندام، بیماری های ناشی از دیابت نوع ۲ مثل بیماری های کلیوی و قطع عضو می گفت.

شاعر دیگری در مورد روش های زندگی سالم، انتخاب غذاهای سالم و نحوه دسترسی آسان و کم هزینه به آن ها شعر سروده بود. ناتاشا هوئی Natasha Huey سراینده این اشعار یک مسابقه ۵ دلاری گذاشت. با این روش هر شخصی از محله با برداشتن ۵ دلار به محل خرید محله می رفت و سالم ترین غذاها رامی خرید و بر می گشت. هر چند ناتاشا اعتقاد دارد این روش چندان ساده نیست ولی باید نه تنها در محله که در سطح جامعه و سطح ملی هم آن را نهادینه کرد.

تیم برگزارکننده کارگاه معتقد است باید از هنر نه تنها در محله ها و مدارس، که با گذاشتن آثار در شبکه های اجتماعی مثل یوتیوب امکان دسترسی به اطلاعات مربوط به بیماری ها و عوارض ناشی از آن ها را هر چه بیشتر گسترده تر و همه گیر کرد.

هنر راز به جا ماندن انسان است، درک حس زیبایی و انتقال فرهنگ. چرا از آن برای کمک به علم پزشکی کمک نگیریم؟
منبع: نت نوشت-nytimes.com
0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.