عاشورا، روز مصیبت و غم و اندوه


عاشورا، دهم محرم و روز شهادت حضرت ابی عبدالّله الحسین (ع) است
عبداللّه بن فضیل هاشمی گوید: به امام صادق (ع) عرض کردم:
«به چه جهت روز عاشوراء روز مصیبت و غم و اندوه و گریه شد درصورتیکه روز وفات پیغمبر (ص) و فاطمه (ع) و شهادت امیرالمؤمنین (ع) و شهادت امام حسن (ع) این چنین نیست؟»
فرمود: «به جهت اینکه روز حسین (ع) مصیبتش از هر روزی سنگین تر است، زیرا اصحاب کساء که نزد خداوند از همه آفریدگانش عزیزتر بودند پنج تن بودند و حسین (ع) آخرین آنها بود و چون آن حضرت به شهادت رسید، دیگر کسی که مایه عزت مسلمانان و تسلی خاطر آنها باشد نماند و به رفتن او گوئی همه آنها رفتند چنانکه تا او در حیات بود گوئی همه آنها زنده بودند».
بحار ج 45 ص 95 . منبع کتاب معارف و معاریف، ج 7، ص 173 ، با اندکی تصرف.

شیخ طوسی از عبدالله بن سنان روایت کرده که گفت: در روز عاشورا بر امام صادق (ع) وارد شدم. آن حضرت را دیدم که رنگ از چهره اش پریده و اثر اندوه در او آشکار و هویدا است و پیوسته اشک از دیدگانش مانند دانه‌های مروارید می‌چکید.
عرض کردم: «ای پسر پیغمبر! از چه می‌گریی که دیده‌ات گریان مباد»؟
فرمود: «مگر غافلی که در این روز چه حادثه‌ای روی داده، مگر نمی دانی که حسین بن علی (ع) در مثل چنین روزی به شهادت رسیده است؟!» عرض کردم: «درباره روزه امروز چه می فرمایید»؟
فرمود: «روزه بدار اما نه آن که از شب نیت آن را به دل گذرانیده باشی و آن را به پایان مرسان، بلکه ساعتی پس از نماز عصر آن را به نوشیدن آبی افطار کن».
بحار: 45 ص 63.
0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.