زبان خوراكی ها - اسم من ريواس است

خواص ریواسخواص ریواس


مسرت بخش هستم. اگر اشتهاى صاف مى خواهيد به سراغ من بياييد. مواظب باشيد در خوردن من زياده روى نكنيد. در ريشه ام خواص بسيارى نهفته است. اگر از ريشه ام ضماد فراهم آوريد براى محكم شدن استخوان مفيد است.

اسم من ريواس است. اعراب مرا معرب كرده، ريباس و ريباج مى گويند در فارسى به ساقه زيرزمينى من كه عده اى به غلط آنرا ريشه مى دانند، ريوند و اعراب به آن راوند گويند. زادگاه اوليه من ايران، چين و تبت است. در حاليكه ايرانيان بهترين نوع طبى مرا ريوند چينى مى دانند، هيئت تحريريه دائرة المعارف درولت فرانسه نوع ايرانى را مرغوبتر دانسته و آنرا سفيد و سلطنتى مى خوانند. 

ساقه زيرزمينى من مدتها در زير زمين باقى مانده و رشد مى نمايند و همين كه به آب مى رسند، يك شاخه با برگ بيرون مى دهند. برگ هاى نمونه طبى من بلندتر بوده، و شبيه دست مى باشند. طبيعت برگ هاى من سرد است و داراى ويتامين هاى آ و ب و به مقدار زياد ويتامين ث است، و از خواص آن يكى آن است كه لوزالمعده را وادار به ترشح انسولين نموده و قندخون را كم مى نمايد. برگ من داراى چندين نوع ترشى است و چون آنرا با كمى قند بجوشانند، طعم مطبوعى پيدا كرده، و از سردى آن كاسته مى شود و به همين جهت است كه شربت من در بين ايرانيان دوستان فراوان دارد.

من مسرت بخش، قابض، مقوى معده و روده ها هستم. پاك كننده جگر، اشتهاآور، برنده صفرا و مانع استفراغ مى باشم. در امراض وبايى شكل و اسهال توصيه و تجويز شده ام. مداومت در خوردن من باعث پاكى خون مى شود و دمل را درمان مى نمايد. عصاره من جهت تقويت نيروى باصره و از بين بردن لكه هاى سفيد چشم تجويز شده است. ضماد من با آرد جو جهت باد سرخ، مورمور شدن بدن و آبله مفيد است.

مبتلايان به درد سينه و سرفه بايد از خوردن من پرهيز نمايند. اعصاب را ضعيف مى نمايم و زياده روى در خوردن من سبب قولنج و سنگ كليه و مثانه مى شود. مقدار خوراك برگ خالص من صد گرم مى باشد. قسمت هاى قرمز رنگ برگ من كه شبيه كف دست و پاى غاز مى باشد، ملين و مسهل است و به علت داشتن اسيد اگزاليك براى مبتلايان به درد كليه و سنگ خوب نيست چون ساقه هاى من قندخون را كم می‌كنند و توليد ضعف مى نمايند. براى كسانى كه عقرب آنها را زده باشد خطرناك مى باشد چه قبل از گزيدن عقرب بخورند و چه بعد از آن! 

ساقه هاى زيرزمينى نوع طبى من كه به ريوند معروف است، مسهل قوى است و معده را ضد عفونى مى كند و پادزهر سموم مخصوصا سم عقرب است. اين عمل آن درست معكوس عمل ساقه هاى من مى باشد. در خوردن ريوند نبايد زياده روى كرد، آنهايى كه مبتلا به يبوست مزمن هستند بايد از آن پرهيز نمايند. اين ريشه به صورت گرد كوبيده، در داروخانه ها تحت نام پودر ريوند در گذشته وجود داشت.

اين گرد، قوه جاذبه كبد را زياد مى كند و گرفتگى جگر و صفرا را باز مى نمايد و از گرفتگى طحال و امعاء جلوگيرى مى نمايد. بادشكن بوده، درد كليه و مثانه و رحم را تسكين مى دهد. جهت خفقان، سردرد و معده و كبد و يرقان تجويز شده و درمان اسهال است و مخصوصا براى اسهال خونى مفيد است. چون گرد ريشه مرا با لعاب به‌دانه ساييده و حب نمايند و زير زبان نگاهداشته و آب آنرا فرو برند، براى سرفه كهنه و زيادى صفرا و درد شقيقه و سرگيجه و جنون نافع است. اگر آنرا با عليله و صبر زرد مخلوط كرده و حب درست كنند و بخورند دماغ را باز مى كند و انواع سر درد را تسكين مى دهد.

سرگيجه و ترس را از بين مى برد، وزوز كردن گوش و صدا كردن آنرا خاموش مى كند. جوشانده من با پرسياوشان جهت معالجه سياتيك و ضعف و درد مفاصل مفيد است. اگر تكه اى از ريشه مرا در دهن گذاشته و بمكيد و آب آنرا فروبريد، جهت جلوگيرى از خونريزى معده مفيد است. اگر جوشانده آنرا در بينى بريزيد نزله و زكام را برطرف مى كند. ضماد آن با سركه جهت كك و مك و جوشهاى عصبى و از بين بردن آثار ضربه نافع است . ضماد آن با آرد جو و پنيرك و مازو جهت محكم كردن استخوان شكسته و درد دررفتگى سودمند مى باشد. براى اطفال و اشخاص ضعيف البنيه زيان دارد. مقدار خوراك ريشه طبى من از پنج گرم تا هفت گرم است.

نام كتاب: زبان خوراكی هاَ
نويسنده: دكتر عباد الدين جزايری
جلد اول
َ
[/right][center][/center]
0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.