در دین اسلام بیش از هر دین دیگری به عرفان و عرفا میدان داده شده تا خود را به اثبات برسانند اصلا از همان ابتدا به عرفا همراه بود. از پیغمبر بزدگ اسلام گرفته تا معصومین همه عرفایی وارسته بودند اما در این میان علی ابن ابیطالب حضور داشت که از همان ابتدای بعثت پیامبر اسلام را شناخت و پذیرفت و از بهترین رهروان آن شد...



هر چند از ایشان سخنهای محدود و معدودی هست و تعداد داستانهایی انگشت شمار وجود دارد و این به این دلیل است که کسی موفق به درک و شناخت ایشان نشد . شاید اینگونه اتفاقا بهتر است. بگذارید بهتر شرح دهم.
اکثر شعرای بزرگ پس از اسلام متولد شدند و سر برآوروند. شعرایی چون عطار، مولانا، حافظ، خیام و ... همه و همه پس از ظهور دین مبین اسلام پا به عرصه نهادند زیرا کسانی که قبل از اسلام بودند واژه های زیادی نمی دانستند در آن زمان فقط روحانیون شعر می سرودند. زمانی که این بزرگان شروع به غزل سرایی نمودند و از می و مستی و باده نوشیدن از دست نگاران و معشوقان زیباروی سخن گفتند روحانیون شوکه شدند و آنان را منع کردند بجز آنانی که خودشان می توانستند غزلها را درک کنند. مثلا مرحوم پیشاوری با خواندن یکی از غزلهای حافظ به حالت اغما افتاد زیرا تازه توانسته بود معنای نهفته در آن را کشف کند. آن غزل این بود:

زان یار دلنوازم شکریست با شکایت/ گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت
رندان تشنه لب را آبی نمی دهد کس/ گویی ولی شناسان رفتند از این ولایت
در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا/ سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت


و یا شخصی نزد بایزید بسطامی رفت و سوال کرد:. قربانت شوم تسبیحی که در دست دارم هزار دانه دارد . بگو روزانه چند بار خداوند را صدا زنم؟ پس از بحث بسیار سرانجام بایزید گفت: یک بار چون من بگو یا الله. و آن مرد چون آنگونه بگفت بسوخت و نابود گشت زیرا تازه به معنای حقیقی این کلمه دست یافته بود.
هرکسی تحمل شناختن علی ابن ابیطالب را نداشت و ندارد به همین دلیل دانسته ها و نوشته ها اندکند. اما اگر یک بار نهج البلاغه را مطالعه کنیم خواهیم دید که جملاتی آن حضرت نوشته، حتی بزرگترین عرفای تاریخ از گفتن و نوشتنش عاجزند.





به همت: سونیا خندان
مسئول انجمنهای: عرفان_ مسایل مختلف ادبی
ایمیل: hakimnezami9990@yahoo. com


0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.