داستان های پس از مرگ، وقتی ونه گات داستان کوتاه می نویسد، ادبيات داستاني، ادبيات فارسي، مقالات ادبي سايت رسمي مجيد اخشابي، مقالات ادبي، مقالهKey words: stories of death, when the GATT nor writes short stories, fiction, Persian literature, literary essays official website Akhshaby M., literary essays, articles
پیرمرد گفت: «چه اتفاقات بامزه ای برای یک پیرمرد لق لقو می افتد... آن هم درست آخر عمری. حالا هزار دلار گیرم می آید، عکسم را توی روزنامه می زنند... خدا می داند که همه ...» هارو گفت: «می خواهی ماجرا را تعریف کنم؟» پیرمرد با مهربانی گفت: «برای وقت پر کردن؟ برای من فرقی نمی کند. فقط از جایت جم نمی خوری.» (ص ۷۹، بخشی از داستان «کلید کلوپِ اِد لابی»)...



چه دوست داشته باشیم و چه نه، آشنایی فارسی زبانان به صورت کلی با ادبیات آمریکای شمالی، آشناییِ محدودی است.

ما ادبیات روز این کشور را فقط با چند نام می شناسیم و به ادبیات کلاسیک این کشور تنها با گل های سرسبد آشنایی داریم. علت اصلی هم واضح است، ما این ادبیات را به فارسی می خوانیم و کمتر چهره های منتقد و خواننده های حرفه ای در زبان اصلی سراغ این فرهنگ و ادب می روند.

کورت ونه گات یکی از نام هایی است که در ادبیات پست مدرن این کشور می شناسیم و البته، وی هم اکنون به عنوان چهره ای کلاسیک در آمریکای شمالی بررسی می شود و در چند سال اخیر، بیشتر و بیشتر، کتاب هایش ترجمه و منتشر شده اند.

تاکنون بیش از نیمی از کتاب های ونه گات منتشر شده اند و «جوجو رو نیگا!» با ترجمه پریسا سلیمان زاده و زیبا گنجی از جمله جدیدترین آثار اوست؛ مجموعه ای از داستان ها که اولین بار در سال ۲۰۰۹ میلادی منتشر شدند و پیش از آن کسی از وجودشان خبر نداشت. البته، این هم از سنت های معمول جهان غرب است، چهره ای بنام دار فانی را وداع می کند و طبق وصیت نامه و قراردادهایش، آثار مکتوبش را می گردند و از دل آن، کتاب های جدید بیرون می کشند و عنوان «پس از مرگ» روی شان می خورد و به بازار می رسند. «جوجو...» دومین کتاب از این دست برای ونه گات محسوب می شد و البته، یک کتاب دیگر هم منتشر شد و احتمالاً کتاب های دیگری نیز از وی منتشر می شوند. پشت جلد کتاب می گوید: «جوجو رو نیگا مجموعه چهارده داستان کوتاه از کورت ونه گات، نویسنده اصیل ادبیات آمریکاست.

در این سری داستان ها که به زیبایی ترسیم شده اند، کورت ونه گات تصویری زنده، خردمندانه و درعین حال بامزه از زندگی در آمریکای پس از جنگ جهانی دوم ارائه می کند. دنیایی که در آن زن و شوهرهای ناسازگار، نابغه های دبیرستانی، کارمندان نخاله و کلاهبرداران شهری برای کنار آمدن با پیشرفت تکنولوژی و سردرگمی اخلاقی در تلاش و تقلا هستند. این داستان ها بازتاب تشویش های پس از دوران جنگ است و بصیرتی را نشان می دهد که سبک اولیه ونه گات را به تکامل رسانده است.»

ونه گات کار رسمی خود در ادبیات را با انتشار داستان های کوتاه در مجلات زمانه خود شروع کرد، از طریق فروش داستان ها بود که توانست کار خود را رها کند و تمام وقت بنویسد. بعدها وی با رمان هایش شناخته شد و امروز او را نابغه ای بی حد و مرز می شناسند.

با تمامی این ها، نباید از «جوجو...» انتظار نبوغ فراوانی داشت، هرچند داستان های کتاب تکان دهنده هستند و خواننده را به اوج شعف می رسانند اما ضعف های خود را نیز دارند. بعد از تمامی این ها، ونه گات نویسنده رمان هایش است و فقط در یک سال گذشته سه رمان دیگر وی ترجمه و به بازار های کتاب ایران عرضه شده اند. رمان هایی که می توانند جذابیت بیشتری برای خواننده ایرانی داشته باشند.

چهارده داستان «جوجو...» هرکدام سبک و سیاق خویش را دنبال می کنند ولی در تمامی آن ها، عنصر فانتزی قوی به چشم می خورد. این فانتزی – بیشتر در معنای خیال پردازی تا در معنای خلق جهان های جدید و موجودات بیگانه – خود را در زندگی نشان می دهد و همانی می شود که به خاطرش ونه گات را نویسنده علمی تخیلی خوانده اند هرچند که در نگاهی نزدیک تر، بیشتر از هر چیزی، وی نویسنده ای رئالیسم است. نگاه او به زندگی همیشه حیرت انگیز و خود را بیش از اندازه درگیر تکنیک و فرم نمی کند، بلکه بیشتر از هر چیزی بر روایت و قصه هایش تکیه می کند. او رنجدیده جنگ است و از تباهی های جامعه بیزار، تمامی این ها را در صفحات این کتاب یا هر کتاب دیگر وی می توانید بخوانید.

تجربه ونه گات هیچ وقت برای خواننده بدون فایده باقی نخواهد ماند، حتی اگر کتابی که می خوانید، یک اثر متوسط از وی باشد: «صدای آواز بالا و بالاتر رفت، به اوجی شگفت انگیز و همچنان که نوای بدون کلام صعود می کرد، انگار نوید می داد که وقتی به درجات نهایی الهام بخشی خود برسد، بالاخره به کلام درمی آید.

انگار نوید می داد که وقتی به کلام درآید، آن واژه ها حقیقتی ناب خواهند بود. / حالا دیگر آواها فراتر نمی رفتند. / آنها عاشقانه به اوج خود رسیده بودند. فراتر از آن حدی نبود. / و بعد، بزرگ ترین معجزه موسیقی، صدای آواز زیر تک خوان زن از همه پیشی گرفت، بالا و بالا و بالاتر از بقیه و همچنان که اوج می گرفت به کلام درآمد. زن نغمه سر داد «پاره کردم بندهای دور پایم را اااا...» صدایش به پرتو آفتاب می مانست.» (بخشی از داستان «ترانه ای برای سلما»، صفحه ۱۱۱ کتاب)



شاهین خلیلی
روزنامه تهران امروز ( www.tehrooz.com )


به همت: مريم پورمحمدي
مسؤول ارشد سايت
مسؤول انجمن آموزشگاه ادبيات
اختصاصي‌هاي سايت (دانلود برنامه ها، عكسها و پوسترها، مصاحبه‌هاي مجيد اخشابي)
گرافيك
فتوشاپ
پرسش و پاسخ های مرتبط با انجمنها
معرفی عوامل و دست اندرکاران سایت
ايميل: zendegi_khazan@yahoo.com
شناسه ياهو: zendegi_khazan
0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.