نویسنده ای که قبل از خودکشی، بیمار بود، از زندگی پرحادثه ارنست همینگوی چقدر می دانید؟، ارنست همینگوی، مقاله ادبي، ادبيات، ادبيات فارسي، سايت رسمي مجيد اخشابي، مقالات موضوعي سايت رسمي مجيد اخشابيKey words: a writer before the suicide, was sick, from Ernest Hemingway's eventful life, you know what?, Ernest Hemingway, literary articles, literature, Persian literature, the official website Akhshaby Majid, Majid Official Site Articles Akhshaby
نویسنده ای که قبل از خودکشی بیمار بود
ارنست همینگوی، یکی از بزرگ ترین نویسندگان آمریکایی است که آثار متعددی از او به زبان فارسی ترجمه شده است. «پیرمرد و دریا» و «وداع با اسلحه» ترجمه نجف دریابندری و «زنگ ها برای که به صدا درمی آیند» ترجمه رحیم نامور از جمله آنهاست...



«ویل دورانت» مورخ مشهور، در مقاله ای جزییات جالبی از زندگی و سرگذشت این نویسنده که پدرش پزشک بود و خود به طرزی عجیب به زندگی اش خاتمه داد، ارائه داده است. بخش هایی از این مقاله از کتاب «تفسیرهای زندگی» (ترجمه ابراهیم مشعری – نشر آوازه – ۱۳۶۳) که شما را در جریان بیماری ها، رفتارها و خودکشی عجیب ارنست همینگوی قرار می دهد، برایتان انتخاب کرده ایم.

او در سال ۱۸۹۹ در یکی از نواحی ساکت و آرام اطراف شیکاگو (اوک پارک، ایلینویز) متولد شد. پدرش پزشکی کم و بیش موفق بود که انس و الفت با زندگی در هوای آزاد و ورزش را به او آموخت. در سالروز تولد ۱۲ سالگی، پدربزرگش تفنگی به او هدیه داد و به زودی با پدر که تیرانداز ماهری بود، به رقابت برخاست. او ماهیگیری، قایقرانی، اسکی و مشت زنی را آموخت. در طول زندگی اش، مشت زنان بسیاری را به مبارزه طلبید و به ندرت مواردی پیش می آمد که نتواند رقیب را شکست دهد. هنگامی که در یک مسابقه ماهیگیری برنده شد، رقبای شکست خورده را با این پیشنهاد خشنود کرد: «هرکس بتواند در مسابقه مشت زنی، چهار دور در مقابل من ایستادگی کند، دویست دلار دریافت خواهد کرد.» عده ای پذیرفتند اما هیچ یک نتوانستند مقاومت کنند.

نقصی در چشم چپش، موجب عدم صلاحیت او برای خدمت در ارتش شد ولی در صلیب سرخ آمریکا (آوریل ۱۹۱۸) نام نویسی کرد و به عنوان راننده آمبولانس نخست در جبهه فرانسه و سپس در جبهه ایتالیا در جنگ جهانی اول به خدمت پرداخت. او که ترس را می شناخت و به آن اذعان داشت، طعم خطر را هم چشید. در هشتم ژوئیه دو هفته پیش از آنکه پا به ۱۹ سالگی بگذارد در «فوسالتا»، هنگامی که می خواست مجروحی را با عبور از زیر رگبار گلوله های اتریشی ها به پناهگاه امنی برساند، به شدت مجروح شد.۲۲۸ تکه فولاد از پاهایش درآوردند؛ حدود ۲۰۰ تکه را در بیمارستان میلان خارج کردند که برخی از آنها را خودش با چاقوی جیبی بیرون کشید و تعدادی هم تا آخر عمرش، همان جا باقی ماند.

این بخشی از زندگی او بود که به رمان «وداع با اسلحه» حیات بخشید. بخش دیگر، اگنس فون کورووسکی پرستارش در میلان بود. همینگوی عاشق او شد چرا که مردان بیشتر به دام ظرافت می افتند تا زیبایی و دخترک به او قوت قلب داد تا دوران نقاهتش را به خوبی سپری کند و به پیشنهاد ازدواج برسد. هنگامی که توانست به تدریج راه برود، به جبهه ایتالیا بازگشت ولی در آنجا یرقان گرفت و دوباره به بیمارستان میلان بازگردانده شد. جنگ در ماه نوامبر به پایان رسید و همینگوی در ژانویه ۱۹۱۹ با کشتی از «ژنو» به نیویورک رهسپار شد.

● ازدواج پشت ازدواج

همچون یک قهرمان مورد استقبال خانواده و اهالی «اوک پارک» قرار گرفت ولی به زودی دلش هوای ایتالیا یا اگنس را کرد. گفت: «ما در اینجا زندگی ناقصی داریم، ایتالیایی ها زندگی کاملی دارند.» وقتی پیام اگنس را که گفته بود به مرد دیگری دل باخته است، دریافت کرد، برای فراموشی و تسلای دل خود، به دختران آمریکایی روی آورد، به طوری که مادرش به فغان آمد که: «او روح خود را به شیطان فروخته است.» هنگامی که ارنست (در سوم سپتامبر۱۹۲۱) با الیزابت هادلی ریچاردسن دختری از اهالی سنت لوئیس – ازدواج کرد، مادرش بسیار خشنود شد. هادلی ۲۹ ساله بود و ارنست ۲۲ ساله؛ اما دخترک درآمدی معادل ۲۵۰۰ دلار در سال داشت. (پدر الیزابت خودکشی کرده بود؛ پدر ارنست هم در ۱۹۲۸ با گلوله ای به زندگی خود پایان داد).

او در سال ۱۹۲۶ متوجه دلبستگی «پائولین پفایفر» دختری از ارکانزانس که عمویی ثروتمند داشت شد و از آن استقبال کرد و هادلی که مظهر وفاداری، هنر و شکیبایی بود، او را ترک کرد. پسرشان جان را با خود برد و در ۲۷ ژانویه ۱۹۲۷ طلاق گرفت. ارنست در ۱۰ماه می با پائولین ازدواج کرد، او را به هاوانا، کانزانس سیتی (که در آنجا پسرش پاتریک را به دنیا آورد) و شرایدن در ایالت وایومینگ برد و آنجا در سپتامبر ۱۹۲۷ نخستین نسخه «وداع با اسلحه» را به پایان رساند.

در ۱۹۲۹ با پائولین به فرانسه بازگشت و در سپتامبر همان سال او را به جشن گاوبازی دیگری در پامپلونا برد. در مادرید با سیدنی فرانکلین گاوباز یهودی روسی الاصل اهل بروکلین آشنا شد. روابط دوستانه آنها، دلبستگی او را به گاوبازی برانگیخت؛ پی در پی از پامپلونا دیدن کرد و آنقدر با قواعد، آیین ها و تراژدی های مراسم گاوبازی آشنا شد که در سال ۱۹۳۲ به خود اجازه داد تا به نوشتن «ماجرای شورانگیز مرگ در بعدازظهر» دست بزند. گونه ای مرگ گرایی یا روی آوردن به مرگ، او را می فریفت: «تنها جایی که می توانستی زندگی و مرگ را ببینی، یعنی مرگ خشن را، حال که جنگ تمام شده بود، در میدان گاوبازی بود و من خیلی دلم می خواست به اسپانیا، جایی که می توانستم آن را مطالعه کنم، بروم.» گاوبازها را با شور و حرارت تحسین می کرد، چرا که آنها هر روز بی هیچ شکوه ای، ۱۲ ۱۰ بار با خطر مرگ روبرو می شدند.

● ضعف بینایی و شدت بدبیاری

بین یک کتاب و کتاب بعدی، باید حتما حادثه یا ماجرایی برای همینگوی رخ می داد. او منکر این بود که آدم بدبیاری است، اما بینایی چشمش ضعیف بود و پی در پی حوادث ناگواری برایش پیش می آمد. در سال ۱۹۲۷ هنگامی که از بیماری زکام، درد دندان و بواسیر رنج می برد، پسر ۴ ساله اش، انگشت اشاره اش را در چشم سالم پدر فرو برد و او را به مدت چند روز تقریبا کور کرد. یک ماه بعد، همینگوی به اسکی رفت، چند بار به شدت پایش پیچ خورد و در طول یک هفته، ۱۰ بار از بلندی سقوط کرد. ۲ ماه بعد، در آپارتمانش در پاریس، زنجیر سیفون دیواری را کشید، منبع سیفون روی سرش افتاد، او را بیهوش کرد و زخم عمیقی در سرش به وجود آورد که ۹ بخیه خورد. حوادث دیگری، فرق سرش را دوباره شکافت و بخیه های بیشتری را سبب شد. در سال ۱۹۳۰، پس از یک ماه شکار و ماهیگیری در مزرعه ای واقع در مونتانا، با یک اتومبیل فورد روباز راهی جنوب شد. تابش نور چراغ اتومبیلی که از روبرو می آمد، بینایی چشمانش را مختل کرد و او به درون گودالی سرنگون شد. اتومبیل واژگون شد، یک بازویش شکست و چنان زخم هایی برداشت که ۷ هفته با بی تابی در بیمارستان «بیلینگز» بستری شد.

با این همه از پا ننشست. در پاییز سال ۱۹۳۳، یک گروه شکار موتوری را در شرق آفریقا رهبری کرد. گروه، به شکار آهو، بزکوهی، گربه وحشی، یوزپلنگ و شیر پرداخت. در ماه ژانویه، همینگوی به اسهال خونی دچار شد اما به شکار ادامه داد. چنان ضعیف شد که ناگزیر برای معالجه، او را به نایروبی در کنیا فرستادند. سپس دوباره به گروه پیوست. او داستان این سفر را به تفصیل در کتاب «تپه های سبز آفریقا» (۱۹۳۵) بازگو کرد.

بهترین کتابش «زنگ ها برای که به صدا درمی آیند» در اکتبر ۱۹۴۰ چاپ شد. همینگوی کتاب را به مارتا گلهورن تقدیم کرد و در ۲۱ نوامبر ۱۹۴۰، به عنوان سومین همسر با او پیمان زناشویی بست. مارتا که برای خودش نویسنده و زنی صاحب اندیشه بود، به زودی از این اعتقاد و خلق و خوی همینگوی که زنان باید از مردانشان فرمان ببرند و رنگ آنان را به خود بگیرند، خسته شد. هنگامی که مشاجراتشان به مرحله انفجار رسید و مارتا نتوانست از پس همینگوی برآید، دیگر بار شغل خبرنگار خارجی خود را از سر گرفت و او را ترک کرد. ارنست به دنبال این اعلام استقلال همسرش، به می خوارگی شدیدی روی آورد و تا هنگامی که جنگ دوم جهانی برای او این امکان را فراهم آورد تا به عنوان گزارشگر جنگ، اندوه خود را در شور و شوق خطر کردن و بوی جنگ فراموش کند، روز خوشی به خود ندید.

● استقبال از خطرها و صدمه ها

در چند ماموریت بمباران انگلیسی ها و آمریکایی ها بر فراز آلمان پرواز کرد. سپس به لشکر چهارم پیاده نظام ارتش ایالات متحده پیوست و با بی باکی آشکارش در مقابل ترس، احترام سربازان را به خود برانگیخت. گفته شد که او شخصیتی با نفود بود، با یک متر و ۸۳ سانتی متر قد، سری همچون شیر، چهره ای سبزه، شانه های پهن، عضلاتی ستبر، سینه پرمو و ریش انبوه توپی. سربازان آمریکایی با رغبت او را «پاپا» می نامیدند و این لقبی بود که قبلا اطرافیانش به دلیل ریشش به او داده بودند. او اغلب در اتومبیل جیپ خود می نشست و پیشاپیش پیاده نظام حرکت می کرد. به هنگام آزادسازی پاریس در خط اول بود. در اواخر سال ۱۹۴۴ با یک بمب افکن نظامی به ایالات متحده بازگشت، سپس در مزرعه اش در کوبا اقامت گزید. در ماه مه ۱۹۴۵، ماری به او پیوست. هنگامی که «مارتا» از او طلاق گرفت (۲۱ دسامبر ۱۹۴۵)، ارنست طلاق را همچون «هدیه کریسمس» پذیرفت و ۳ ماه بعد با ماری ولش چهارمین همسرش – ازدواج کرد.

در ژوئن ۱۹۴۶، هنگامی که همراه ماری به هاوانا می رفت، با اتومبیل به درختی برخورد کرد، سرش جراحات سختی برداشت، چهار دنده اش ترک خورد و مفصل زانوی چپش خونریزی کرد. در سرتاسر سال های پر حادثه زندگی اش، رویدادها و نمودهایی را که به طنز های هستی انسان اشاره دارند و اندیشه های مرموز و شخصیت آدم ها را آشکار می کنند، حداقل با یک چشمش می پایید. او این نمودها و نکته های باریک را در تکان دهنده ترین و کامل ترین داستان های کوتاه عصر خود توصیف کرد. تقریبا همه این داستان ها با بیانی ژرف و نافذ، نیشدار و تلخ که هم زندگی را توصیف می کند و هم معنی و ارزش آن را زیر سوال می برد نوشته شده است. در یکی از بهترین آنها «برف های کلیمانجارو» (۱۹۳۶) از نویسنده ای سخن می گوید که در آفریقا، در حالی که از بیماری قانقاریا در حال مرگ است، افسوس می خورد که وسوسه برخورداری از زندگی غوطه ور در بطالت اغنیا، او را که یک هنرمند است، از پا درآورده است.

در ژوئن ۱۹۵۳ همینگوی ماری را به جشن گاوبازی دیگری به پامپلونا، سپس به سفری چهارماهه برای شکار به آفریقا برد. همینگوی ناچار بود عینک بزند اما هنوز هم تیرانداز خوبی بود و معمولا هر روز با خطرهایی روبرو می شد. در ۲۳ ژانویه ۱۹۵۴ هواپیمایی که با آن به طرف آبشار «مارچیسون» در اوگاندا می رفتند، به سیم تلگراف برخورد و سقوط کرد. آنها نجات یافتند و بیشترین صدمه ای که دیدند، رگ به رگ شدن شانه راست ارنست بود. روز بعد با هواپیمای دیگری عازم «انتبه» بودند. هنگامی که هواپیما از زمین بلند می شد، سقوط کرد و آتش گرفت. زانوی ماری به سختی صدمه دید، سر همینگوی به در خورد و مجروح شد و ضربه مغزی دید، کبد، کلیه و طحالش پاره شد، ماهیچه نشیمنگاهش و مهره های پایین ستون فقراتش آسیب دید، بینایی چشم چپ و شنوایی گوش چپش را از دست داد، پای چپش دررفتگی پیدا کرد و در سروصورت و بازوهایش سوختگی درجه یک ایجاد شد. ضربه مغزی مدتی او را ضعیف و ناتوان کرد اما حتی در همان حال که درد می کشید، نامه زیبایی به برنارد برنسون نوشت و از رسیدن به پیری «دوست داشتنی و شکننده» سخن گفت. در همین حال تقریبا در تمام شهرهای بزرگ شایع شد که او و ماری کشته شده اند. پس از چند روز استراحت، به نایروبی پرواز کردند و از آنجا برای استراحت عازم کوبا شدند و در آنجا همینگوی شجاعانه تصمیم گرفت که سلامت خود را بازیابد.

در ۲۸ اکتبر ۱۹۵۴، جایزه نوبل به او اهدا شد، اما هنوز ضعیف تر از آن بود که بتواند به استکهلم سوئد برود. اما در سال ۱۹۵۶، یک گروه تلویزیونی را در نزدیکی پرو در اقیانوس آرام رهبری کرد و پیش از آنکه رمان «پیرمرد و دریا» به صورت فیلم درآید، چند ماهی عظیم را به قلاب کشید. در اواخر همان سال و در سال ۱۹۵۹، او و ماری باز هم برای دیدن گاوبازی به اسپانیا رفتند. در سال ۱۹۶۰ با افزایش تشنج و فشارخون شدیدش، همینگوی پذیرفت که در ایالات متحده اقامت کند.

● تمرین مرگ و خودکشی

او عجیب بود؛ چرا که به تمام زنده بود و نیروی زندگی اش به اندازه ۱۲ ۱۰ گاوباز بود. شهامت او برای ستیز با ترس بسیار زیاد بود. اگرچه نیمه کور بود، پیش از آنکه برای نجات جان خود به مهارت تیراندازی اش متوسل شود، می گذاشت که جانور وحشی تا ۱۲ ۱۰ متری اش پیش بیاید. ما به «من گرایی» او می خندیم، اما این امر ناشی از اعتماد به نفسی بود که بر موفقیت ها و ذخایر جسمی و ذهنی او تکیه داشت. تنها مردان بزرگند که می توانند «من» خود را خاموش یا پنهان کنند؛ در این مورد تردید دارم، چرا که «من»، ستون فقرات شخصیت، شهامت و کردار انسان است. همینگوی هرگز «اهمیت ارنست بودن» را از یاد نمی برد. او در هنر وسعت بخشیدن به «منِ» خود (هنر ویژه جهان و انسان متمدن) که در عین حال جایی برای ایفای نقش «من»های دیگر باقی بگذارد، کامیاب نبود. اکثرا عضلات، زور بازو و استقامت خود را در برابر فشار و درد، به نمایش می گذاشت و کارهایش را معمولا با آب و تاب و اغراق بیان می کرد. می گویند که «در هنگام هوشیاری، به ندرت دروغ می گفت» اما او اغلب مست بود.

«مرگ، همه آدم های خیلی خوب، همه آدم های خیلی شریف و همه آدم های خیلی شجاع را بدون تبعیض می کشد. اگر هیچ کدام از اینها نباشی، می توانی مطمئن باشی که تو را هم خواهد کشت، اما عجله خاصی در کار نخواهد بود. مرگ زودرس نعمتی است؛ هرکس که به زودی پس از یک دوران شاد کودکی می میرد، نیکبخت است؛ چرا که به این کشف نائل نمی آید که زندگی بی رحم و بی معنی است.» (ارنست همینگوی) این همان «پوچی» و «اضطرابی» است که «سارتر» و «کامو» چندی بعد در فلسفه اگزیستانسیالیسم بیان کردند. تنها شجاعت است که انسان را از بلاهت زندگی و خواری مرگ می رهاند. قبلا حتی در سال ۱۹۳۶ هم اندیشه مرگ به ذهن همینگوی خطور کرده بود. در سال ۱۹۶۰، ریش و موهای تنکش کاملا سفید شده بود؛ بازوان و دست ها و پاهایش که زمانی نیرومند بودند، حالا دیگر لاغر و ضعیف شده بودند، از نظر جسمی، جنسی و ذهنی فرسوده شده بود و حتی از اینکه باز هم بتواند خوب بنویسد، ناامید شده بود. نگرانی و اضطراب، فشار خونش را گاهی تا ۱۲۵/۲۵۰ بالا می برد. لحظاتی بود که می ترسید دیوانه شود.

در ۳۰ نوامبر ۱۹۶۰، دوستانش او را به کلینیک مایو در روچستر مینه سوتا بردند. آزمایش ها نشان می داد که دیابت (مرض قند) دارد و کبدش بزرگ شده است. به گفته شرح حال نویسش «علت، مصرف شدید الکل در طول سالیان بود.» به کمک پرهیز غذایی، ورزش های سبک، درمان با شوک الکتریکی و گردن نهادن به دستورات پزشک، تا اندازه ای بهبود یافت و توانست در ۲۲ ژانویه ۱۹۶۱ از بیمارستان مرخص شود و به شهر هیلی در آی داهو پرواز کرد. در آنجا، ماری با عشق و علاقه از او مراقبت کرد. همینگوی نوشتن را از سر گرفت اما فشارخونش دوباره بالا رفت و با یأس و افسردگی قلم را کنار گذاشت. روزی در ماه آوریل، ماری او را دید که تفنگ دولولی در دست دارد و تعدادی پوکه فشنگ روی لبه پنجره مجاور است. اسلحه را از او گرفتند، اما چند روز بعد اسلحه دیگری پیدا کرد، آن را پر کرد و به گلویش نشانه رفته بود که دوستی وارد شد.

در ۲۵ آوریل، دوباره به کلینیک مایو بازگردانده شد. به مداوا تن داد و در ۲۶ ژوئن مرخص شد. یکی از دوستانش، او و ماری را پس از هزار و هفتصد مایل رانندگی به کتچام «آی داهو» رساند. در آنجا، در دوم ژوئیه ۱۹۶۱، پس از مدتی جستجو، کلید قفسه تفنگ ها در انبار را پیدا کرد. تفنگ دولولی انتخاب کرد، آن را پر کرد، قنداق را روی زمین گذاشت، لوله را به پیشانی فشرد و مغزش را متلاشی کرد.



پدرام اسدی
روزنامه سلامت ( www.salamat.ir )

به همت: مريم پورمحمدي
مسؤول ارشد سايت
مسؤول انجمن آموزشگاه ادبيات
اختصاصي‌هاي سايت (دانلود برنامه ها، عكسها و پوسترها، مصاحبه‌هاي مجيد اخشابي)
گرافيك
فتوشاپ
پرسش و پاسخ های مرتبط با انجمنها
معرفی عوامل و دست اندرکاران سایت
ايميل: zendegi_khazan@yahoo.com
شناسه ياهو: zendegi_khazan
0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.