امام حسین ع دومين فرزند برومند حضرت علی و حضرت فاطمه که درود خدا بر ايشان باد، در روز سوم ماه شعبان سال چهارم هجرت در خانه وحی و ولايت چشم به جهان گشود. 

زندگینامه امام حسین ع


چون خبر ولادتش به پيامبر گرامی اسلام (ص) رسيد، به خانه حضرت علی (ع) و فاطمه را فرمود تا کودکش را بياورد. اسما او را در پارچه ای سپيد پيچيد و خدمت رسول اکرم (ص ) برد.


آن گرامی به گوش راست او اذان و به گوش چپ او اقامه گفت. به روزهای اول يا هفتمين روز ولادت با سعادتش، امين وحی الهي، جبرئيل فرود آمد و گفت: سلام خداوند بر تو باد ای رسول خدا، اين نوزاد را به نام پسر کوچک هارون (شبير) چون علی برای تو بسان هارون که به عربی (حسين) خوانده مي شود نام بگذار.

برای موسی بن عمران است، جز آن که تو خاتم پيغمبران هستي و به اين ترتيب نام پرعظمت "حسين " از جانب پروردگار، برای دومين فرزند فاطمه (س) انتخاب شد. به روز هفتم ولادتش، فاطمه زهرا که سلام خداوند بر او باد، گوسفندی را برای کشت و سر آن حضرت را تراشيد و هم وزن موی سر فرزندش به عنوان عقيقه نقره صدقه داد.

حسين (ع ) و پيامبر (ص)
از ولادت حسين بن علی (ع) که در سال چهارم هجرت بود تا رحلت رسول الله (ص) که شش سال و چند ماه بعد اتفاق افتاد، مردم از اظهار محبت و لطفی که پيامبر راستين اسلام (ص) درباره حسين (ع) ابراز مي داشت، به بزرگواری و مقام شامخ پيشوای سوم آگاه شدند.

سلمان فارسی مي گويد: ديدم که رسول خدا (ص) حسين (ع) را بر زانوی خويش نهاده او را مي بوسيد و مي فرمود: تو بزرگوار و پسر بزرگوار و پدر بزرگواراني، تو امام و پسر امام و پدر امامان هستي، تو حجت خدا و پسر حجت خدا و پدر حجتهای خدايی که نه نفرند و خاتم ايشان، قائم ايشان (امام زمان "عج ") مي باشد.

بارها رسول گرامی حسن (ع) و حسين (ع) را به سينه مي فشرد و آنان را مي بوييد و مي بوسيد. ابوهريره که از مزدوران معاويه و از دشمنان خاندان امامت است، در عين حال اعتراف مي کند که: "رسول اکرم را ديدم که حسن و حسين را بر شانه های خويش نشانده بود و به سوی ما مي آمد، وقتی به ما رسيد فرمود هر کس اين دو فرزندم را دوست بدارد مرا دوست داشته و هر که با آنان دشمنی ورزد با من دشمنی نموده است". عالي ترين، صميمي ترين و گوياترين رابطه معنوی و ملکوتی بين پيامبر و حسين را مي توان در اين جمله رسول گرامی اسلام (ص) خواند که فرمود: "حسين از من و من از حسينم ".

حسين (ع) با پدر
شش سال از عمرش با پيامبر بزرگوار سپری شد و آن گاه که رسول خدا (ص) چشم ازجهان فروبست و به لقای پروردگار شتافت، مدت سی سال با پدر زيست.

پدری که جز به انصاف حکم نکرد، و جز به طهارت و بندگی نگذرانيد، جز خدا نديد و جز خدا نخواست و جز خدا نيافت. پدری که در زمان حکومتش لحظه ای او را آرام نگذاشتند، همچنان که به هنگام غصب خلافتش جز به آزارش برنخاستند.

در تمام اين مدت، با دل و جان از اوامر پدر اطاعت مي کرد، و در چند سالی که حضرت علی (ع) متصدی خلافت ظاهری شد، حضرت حسين (ع) در راه پيشبرد اهداف اسلامي مانند يک سرباز فداکار همچون برادر بزرگوارش مي کوشيد، و در جنگهای "جمل "، "صفين " و "نهروان " شرکت و به اين ترتيب، از پدرش اميرالمؤمنين (ع) و دين خدا حمايت کرد. حتی گاهی در حضور جمعيت به غاصبين خلافت اعتراض مي کرد.

در زمان حکومت عمر، امام حسين (ع ) وارد مسجد شد، خليفه دوم را بر منبر رسول الله (ص) مشاهده کرد که سخن مي گفت. بلادرنگ از منبر بالا رفت و فرياد زد: "از منبر پدرم فرود آي...".

اخلاق و رفتار امام حسين (ع)
با نگاهی اجمالی به 56 سال زندگی سراسر خداخواهی و خداجويی حسين (ع)، درمي يابيم که هماره وقت او به پاکدامنی و بندگی و نشر رسالت احمدی و مفاهيم عميقی والاتر از درک و ديد ما گذشته است.

اکنون مروری کوتاه به زوايای زندگانی آن عزيز، که پيش روی ما است:

- جنابش به نماز و نيايش با پروردگار و خواندن قرآن و دعا و استغفار علاقه بسياری و حتی در آخرين شب داشت. گاهی در شبانه روز صدها رکعت نماز مي گزاشت.

- در زندگی دست از نياز و دعا برنداشت و خوانده ايم که از دشمنان مهلت خواست تا بتواند با خدای خويش به خلوت بنشيند و فرمود: "خدا مي داند که من نماز و تلاوت قرآن و دعای زياد و استغفار را دوست دارم ". 

- حضرتش بارها پياده به خانه کعبه شتافت و مراسم حج را برگزار کرد.

- ابن اثير در کتاب "اسد الغابة " مي نويسد: "کان الحسين رضی الله عنه فاضلا کثير الصوم و الصلوة و الحج و الصدقة و افعال الخير جميعها. حسين (ع) بسيار روزه مي گرفت و نماز مي گزارد و به حج مي رفت و صدقه مي داد و همه کارهای پسنديده را انجام مي داد".

- شخصيت حسين بن علی (ع) آنچنان بلند و دور از دسترس و پرشکوه بود که وقتی با برادرش امام مجتبی (ع) پياده به کعبه مي رفتند، همه بزرگان و شخصيتهای اسلامی به احترامشان از مرکب پياده شده، همراه آنان راه مي پيمودند.

- احترامی که جامعه برای حسين (ع) قائل بود، بدان جهت بود که او با مردم زندگی مي کرد - از مردم و معاشرتشان کناره نمي جست - با جان جامعه هماهنگ بود، چونان ديگران از مواهب و مصائب يک اجتماع برخوردار بود و بالاتر از همه ايمان بي تزلزل او به خداوند، او را غم خوار و ياور مردم ساخته بود.

- و گرنه، او نه کاخهای مجلل داشت و نه سربازان و غلامان محافظ، و هرگز مثل جباران راه آمد و شد را به گذرش بر مردم نمي بستند، و حرم رسول الله (ص) را برای او
خلوت نمي کردند...

اين روايت يک نمونه از اخلاق اجتماعی اوست، بخوانيم:
روزی از محلی عبور مي فرمود، عده ای از فقرا بر عباهای پهن شده شان نشسته بودند و نان پاره های خشکی مي خوردند، امام حسين (ع) مي گذشت که تعارفش کردند و او هم پذيرفت، نشست و تناول فرمود و آن گاه بيان داشت: "ان الله لا يحب المتکبرين "، خداوند متکبران را دوست نمي دارد.
پس فرمود: "من دعوت شما را اجابت کردم ، شما هم دعوت مرا اجابت کنيد". آنها هم دعوت آن حضرت را پذيرفتند و همراه جنابش به منزل رفتند. حضرت دستور داد و بدين ترتيب پذيرايی گرمی هرچه در خانه موجود است به ضيافتشان بياورند، از آنان به عمل آمد، و نيز درس تواضع و انسان دوستی را با عمل خويش به جامعه آموخت.

شعيب بن عبدالرحمن خزاعی مي گويد: "چون حسين بن علی (ع) به شهادت رسيد، بر پشت مبارکش آثار پينه مشاهده کردند، علتش را از امام زين العابدين (ع) پرسيدند، فرمود اين پينه ها اثر کيسه های غذايی است که پدرم شبها به دوش مي کشيد و به خانه زنهای شوهرمرده و کودکان يتيم و فقرا مي رسانيد".

شدت علاقه امام حسين (ع) را به دفاع از مظلوم و حمايت از ستم ديدگان مي توان در داستان "ارينب و همسرش عبدالله بن سلام " دريافت که اجمال و فشرده اش را در اين جا متذکر مي شويم:

يزيد به زمان ولايت عهدي، با اين که همه نوع وسايل شهوترانی و کام جويی و کامروايی از قبيل پول، مقام، کنيزان رقاصه و... در اختيار داشت، چشم ناپاک و هرزه اش را به بانوی شوهردار عفيفی دوخته بود.
پدرش معاويه به جای اين که در برابر اين رفتار زشت و ننگين عکس العمل کوبنده ای نشان دهد، با حيله گری و دروغ پردازی و فريبکاري، مقدماتی فراهم ساخت تا زن
پاکدامن مسلمان را از خانه شوهر جدا ساخته به بستر گناه آلوده پسرش يزيد بکشاند.

حسين بن علی (ع ) از قضيه باخبر شد، در برابر اين تصميم زشت ايستاد و نقشه شوم معاويه را نقش بر آب ساخت و با استفاده از يکی از قوانين اسلام، زن را به شوهرش عبدالله بن سلام بازگرداند و دست تعدی و تجاوز يزيد را از خانواده مسلمان و پاکيزه ای قطع نمود و با اين کار همت و غيرت الهي اش را نمايان و علاقه مندی خود را به حفظ نواميس جامعه مسلمانان ابراز داشت و اين رفتار داستانی شد که در مفاخر آل علی (ع) و دناءت و ستمگری بنی اميه، برای هميشه در تاريخ به يادگار  ماند.

علائلی در کتاب "سمو المعني " مي نويسد:
"ما در تاريخ انسان به مردان بزرگی برخورد مي کنيم که هر کدام در جبهه و جهتی عظمت و بزرگی خويش را جهان گير ساخته اند، يکی در شجاعت، ديگری در زهد، آن ديگری در سخاوت، و... اما شکوه و بزرگی امام حسين (ع) حجم عظيمی است که ابعاد بي نهايتش هر يک مشخص کننده يک عظمت فراز تاريخ است، گويا او جامع همه والاييها و فرازمنديها است ".

آري ، مردی که وارث بي کرانگی نبوت محمدی است، مردی که وارث عظمت عدل و مروت پدری چون حضرت علی (ع) است و وارث جلال و درخشندگی فضيلت مادری چون حضرت فاطمه (س) است، چگونه نمونه برتر و والای عظمت انسان و نشانه آشکار فضيلتهای خدايی نباشد.

درود ما بر او باد که بايد او را سمبل اعمال و کردارمان قرار دهيم.

امام حسين (ع) و حکايت زيستن و شهادتش و لحن گفتارش و ابعاد کردارش نه تنها نمونه يک بزرگ مرد تاريخ را برای ما مجسم مي سازد، بلکه او با همه خويشتن، آيينه تمام نمای فضيلتها، بزرگ منشيها، فداکاريها، جان بازيها، خداخواهيها و خداجوييها مي باشد، او به تنهايی مي تواند جان را به لاهوت راهبر باشد و سعادت بشريت را ضامن گردد. بودن و رفتنش ، معنويت و فضيلتهای انسان را ارجمند نمود.

منابع:
http://www.valiasr-aj.com
http://www.tebyan.net

کامل الزيارات ، ص 68به بعد - مشير الاحزان ، ص 9. (19)
لهوف ، ص .53 (20)
کامل الزيارات ، ص .105 (21)
کامل الزيارات ، ص .101 (22)
کامل الزيارات ، ص .121 (23)
کامل الزيارات ، ص .147 (24)
عقد الفريد، ج 3، ص .143 (25)
ارشاد مفيد، ص .214 (26)
مناقب ابن شهرآشوب ، ج 3، ص 224- اسد الغابة ، ج 2، ص .20 (27)
اسد الغابة ، ج 2، ص .20 (2)
ذکری الحسين ، ج 1، ص ,152 به نقل از رياض الجنان ، چاپ بمبک ي ، ص 241- (29)
انساب الاشراف .
سوره نحل ، آيه .22 (30)
تفسير عياشي ، ج 2، ص .257 (31)
مناقب ، ج 2، ص .222 (32)
الامامة والسياسة ، ج 1، ص 253به بعد. (33)
از کتاب سمو المعني ، ص 104به بعد، نقل به معنی شده است . (34)

به همت: مرضیه بخشایی

1
1
0
1 نفر

0 نظر

پیام سیستم
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.