کالبد شناسی عشق
کالبد شناسی عشق
غم و اندوه هیجان می آفریند.اگر توله سگی را از مادرش جدا کنید، و او را تنها در یک مرغدانی حصیری قرار دهید، شاهد واکنش همگانی پستانداران به گسست پیوند دل بستگی – که بازتابی از ساختار لمبیکی (عاطفی) ای است که پستانداران همگی در آن شریک اند – خواهید بود...



جدایی های کوتاه مدت، پاسخی حادّ برمی انگیزد که به عنوان اعتراض شناخته می شود، حال آن که جدایی های دراز مدت حالت تن شناختی (فیزیولوژیکی) نومیدی را به بار می آورد.یک توله سگ تنها نخست وارد مرحله ی اعتراض می شود، به گونه ی خستگی ناپذیری قدم می زند، گرداگرد خود را از لحاظ موقعیت های مساعد به دقت می سنجد، پارس می کند و کف مرغدان را بیهوده می خراشد.او تلاش های پر تحرک و بی ثمری در بالا رفتن از دیوارهای زندانش به کار می برد، و با هر شکستی به صورت کپّه ای در می غلتد.ضجّه ای ترحم انگیز، زوزه ای بسیار نازک و تیز و گوش خراش برمی آورد.هر جنبه ای از رفتار او درد و رنجش را اعلام می کند، همان درد و رنجی که همه ی پستانداران اجتماعی هنگام محروم شدن از کسانی که به آن ها وابسته اند بروز می دهند.
حتی بچه موش های صحرایی هم بر این اعتراض گواهی می دهند.هنگامی که مادرشان غایب است بی وقفه فریادهای فراصوتی به فضا می فرستند، همخوانی شکوه آمیزی که با گوش های گنگ و کم فهم و نا آموخته ی ما قابل شنیدن نیست.انسان های بزرگسال به اندازه ی هر جانور پستاندار دیگری واکنش اعتراض آمیز بروز می دهند.همه ی کسانی که با بی وفایی محبوب یا افراد مورد علاقه ی خود روبرو شده اند، این مرحله ی اعتراضی را مستقیماً تجربه کرده اند – بی قراری جدایی ناپذیر درونی، نیاز مبرم و توانمند به تماس گرفتن با آن شخص (حرف زدن) نگاه های گذرا و شبهه آمیز آن انسان گمشده در همه جا (ترکیبی حاکی از عصبانیت و بی قراری فراوان و امیدی کور)، همه بخشی از اعتراض است.کشش برای برقراری دوباره ی تماس به آن اندازه سرسخت و شکست ناپذیر است که اغلب افراد نمی توانند در برابرش مقاومت کنند؛
موجودات انسانی، پی جویی و فراخوانی را در نامه های طولانی، تلفن زدن های پر تب و تاب، نامه های مکرر کامپیوتری (ایمیل) تنها به این خاطر که صدای طرف دیگر را بشنود، بروز می دهند.آن نامه ی پر سوز و گدازی که دلداده ای طرد شده برای محبوبش می نویسد معلوم است که روایت روزآمد شده ی همان بچه موش صحرایی است، همان آواز در مایه ای بم تر.
مرحله ی اعتراض یک توله سگ تنها همیشه دوام ندارد.اگر این توله را به مادرش برسانید، اعتراض پایان می یابد.ولی اگر جدایی طولانی شود، جانور پستاندار به مرحله ی دوم یعنی نومیدی وارد می شود.نومیدی نیز، مانند اعتراض، حالتی مرتبط با اعمال بدنی است – که مجموعه ای از گرایش های رفتاری و واکنش های جسمانی مشترک میان پستانداران است.نومیدی با فروکش کردن حالت کج خلقی به حالت خمودگی و بی حالی آغاز می شود.جانور از ناله کردن دست می کشد و به صورت گلوله ی افسرده ای چنبره می زند.و ممکن است اصلا علاقه ای به خوراک ابراز ندارد.تراز هورمون رشد در خون افت خواهد کرد.حتی تنظیم ایمنی بدن در واکنش به جدایی دوام یافته، تغییرات عمده ای را متحمل خواهد شد.


منبع : کتاب تئوری عشق
نویسندگان :
دکتر تاماس لوئیس
دکتر فریبرز امینی
دکتر ریچارد لانون
ترجمه :
دکتر ملک ناصر نوبان
دکتر بهزاد نوبان

0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.