تاريخي: جشن های ملی

20 تیر 1389   maryam.pourmohammadi   علوم انسانی, تاریخی   0 نظر   383 بازدید   |

 منظور از این جشن های، آن هایی است که سابقه ای طولانی دارند و تاریخ آن ها به عهد باستان می رسد و حتی ریشه در افسانه ها و اسطوره ها دارند، جشن ها و اعیاد ایرانی که هر کدام در روزگار باستان به مناسبتی معمول، برقرار می گردید و نماینده ی روح شادمان و آرامش خاطر و فکر فعال و اجتماعی نیاکان ما است. آنان به دنبال کار و کوشش و آبادانی، پیروزی و کامیابی خود را با برگزاری جشن ها و بر پاداشتن سرور و شادمانی ابراز می داشتند...



بعضی از جشن ها در طی سالیان دراز، با وجود حوداث و پیشامد های ناگوار تاریخی و دگرگونی و انقلاب های اجتماعی، سیاسی و دینی، تاکنون پایدار مانده، چون پیری کهن سال، افسانه های اعصار و قرون و داستان های مجد و عظمت روزگاران گذشته را برای فرزندان این آب و خاک می سرایند. «عید نوروز» مخم ترین جشن های ملی است که در دوره صفویه گرامی داشته می شد. وتمام شاهان صفوی در برگزاری این جشن علاقه زیادی نشان می دهد. منابع تاریخی دوران صفویه معمولا" انباشته از شرح چگونگی بزرگداشت این مراسم با نثری ادیبانه و توصیفاتی شاعرانه است. در بزرگداشت مراسم«عیدنوروز» در «اصفهان» زمان صفویان، شاهد تغییرات چشم گیری در زندگی مردم این شهر می باشیم. مردم با شور و حالی وصف ناپذیر به استقبال این روز  می رفتند. شهر صحنه ی رقابت وزرا و مقربان در گاه، بزرگان و اعیان شهر، تجار و طبقات اصناف و اهالی و رعایای شهر در هر چه باشکوه تر برگزار کردن این جشن بود. چهره ی شهر به یکبار تغییر می کرد، همه ی دکان های بازار رنگ و سفیدکاری، با گل آراسته می شد. و چراغانی متعدد و آذین بندی های متنوع به شهر حال و هوایی دیگر می داد. «اسکندربیگ» در توصیف چراغانی شهر اصفهان در عید نوروز 1008 ه.ق می نویسد:

         ((زبسیاری شمع و نور چراغ                          دل روشنان فلک بود داغ

        چو عکس چراغان نمودی درآب                     خجل گشتی از پرتوش آفتاب

         زعکس چراغان در آب روان                             نمود آتش و آب باهم قرآن))

از سنت های مردم «اصفهان» در بزرگداشت این عید، پوشیدن لباس نو بود. حساسیت در این مورد به گونه ای بود  که حتی اگر کسی پول نداشت، مبلغی از دیگران قرض می گرفت و برای خود و بستگان و خانواده اش لباس نو تهیه می کرد، زیرا معتقد بودند که هر کس سال نو  را با لباس کهنه آغاز کند، از خوشی های سال جدید بی بهره خواهد ماند.حلول سال نو نیز با مراسمی خاص همراه بود.«کمپفر» از ترک محل کار و هیاهو و خوشحالی مردم در مساجد، میدان ها و ساختمان های عمومی و تبریک به یکدیگر، سخن می گوید و «کاتف» -تاجر روسی- شب زنده داری و تفریح مردم در شب عید و به صدا در آمدن شیپورها و سرناها و نواخته شدن نقاره ها اشاره کرده است. عیدی دادن و عیدی گرفتن از دیگر سنت های «عیدنوروز» بود.

منابع:

1-    افوشته نطنزی. محمود بن هدایت الله: نقاره الاَثار فی ذکر الاخیار، به اهتمام احسان اشراقی

2-    اولئاریوس. آدم : سفرنامه اوالئاریوس، ترجمه احمد بهپور

3-    بیات. اروج بیک: دون ژوان ایرانی، با حواشی و یادداشت های لسترنج، ترجمه مسعود رجب نیا

4-    تاورنیه.ژان باتیست: سفرنامه تاورنیه، ترجمه ابوتراب نوری، تجدید نظر حمید شیرانی

فرستنده: مرضیه بخشایی

0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.