جشن های اردیبهشتی ایرانیان ایرانیان كه به گواه تاریخ مردمانی شادخو و شادزی بوده اند، در طول سال زندگی خود را با انواع و اقسام جشن های شاد و آیین های نشاط آفرین می گذرانده اند و فصل بهار و زندگی دوباره طبیعت هم فرصت مناسبی برای جشن و شادمانی در اختیار آنها قرار می داده است. جشن های بهاری اجداد ایرانی ما در ماه دوم از فصل بهار از دوم اردیبهشت ماه شروع می شود. غیاث آبادی درباره جشن های اردیبهشتی ایرانیان می گوید : < دوم اردیبهشت جشن دیگری است كه ایرانیان آن را برگزار می كرده اند و روزی است كه مردم برای گردآوری گل ها و گیاهان صحرایی دل به دامان طبیعت می زدند، اما متاسفانه از این جشن كهن و زیبا جزئیات چندانی در دسترس نیست. تنها منبع ما در بررسی این جشن < آثار الباقیه > ابوریحان بیرونی است كه در آن كتاب هم تنها اشاره ای به وجود و برگزاری این جشن شده است.>

...



همچنین جشن مشهور <اردیبهشتگان> هم در اردیبهشت ماه برگزار می شده است: <روز سوم اردیبهشت كه <اردیبهشت روز> ماه اردیبهشت بوده است، ایرانیان جشن <اردیبهشتگان> را برگزار می كردند. <اردیبهشتگان> جشنی زیبا در ستایش راستی و پاكی بوده است كه متاسفانه این هم از جشن هایی است كه تقریبا امروزه از بین رفته و دیگر برگزار نمی شود.>


فرهنگ شادخویی كه در ایرانیان وجود داشته یكی از دلایل علاقه زیاد آنها به نوروز و آئین های نوروزی بوده است. اشتیاق ایرانیان نسبت به نوروز و نو شدن طبیعت تا حدی بوده است كه حتی جشن <چهله> هم برای نوروز برگزار می كرده اند. نویسنده كتاب <راهنمای زمان جشن ها و گردهمایی های ملی ایران باستان > درباره این جشن می گوید: <روز دهم اردیبهشت در نزد ایرانیان باستان جشن چهلم نوروز بوده است و تنها نشانی كه تا همین چند سال اخیر از این جشن باقی مانده بود مراسمی بود كه در شیراز در كنار چشمه سعدی به مناسبت این روز برگزار می شد. در این جشن زنان و مردان در ساعاتی جداگانه در چشمه سعدی آبتنی می كردند و بر این باور بودند كه در این روز ماهی ای سر از آب بیرون می آورد و انگشتری زرین را با خود می آورد كه نشانه بخت و اقبال است.>


جشن دیگری كه در گاهنامه ایرانی در اردیبهشت ماه ثبت شده است جشن پانزدهم اردیبهشت ماه است.به گفته غیاث آبادی پانزدهم اردیبهشت ماه اولین <گاهنبار فصل> است: <گاهشماری گاهنباری كهن ترین گاهشماری ایرانی است كه در آن طول سال خورشیدی به دوازده ماه تقسیم نشده بلكه به چهار فصل و چهار نیم فصل تقسیم شده و البته این نوع گاهشماری امروزه از بین رفته است.>


رسایی و كمال در خردادماه


اولین جشن آخرین ماه از فصل بهار اما <خردادگان> است كه در ششمین روز از ماه خرداد كه <خردادروز> خرداد ماه است، برگزار می شود.غیاث آبادی می گوید: <خرداد به معنی رسایی و كمال است. در این ماه خورشید به بالاترین نقطه طلوع خود و ساعات روشنایی روز به حداكثر می رسیده است. اما این جشن هم امروز دیگر برگزار نمی شود و حتی نمی دانیم در گذشته به چه شكلی برگزار می شده است. با وجود این هنوز هم تا پایان بهار جشن دیگری باقی است. آخرین جشن بهار در نزد ایرانیان جشن پایان بهار و آغاز تابستان بوده است كه شباهت هایی به جشن شب چله و یلدا دارد. این جشن امروز در بعضی از نواحی ایران مثل استان مركزی و چهارمحال وبختیاری برگزار می شود و به آن جشن <آبپاشونك> یا <اول توبستونی> هم گفته می شود. این روز نقطه مقابل انقلاب زمستانی و شب یلدا است كه از شكل اولیه آن اطلاعی نیست ولی امروز مردم به صحرا می روند و بازی های گروهی محلی همراه با نمایش های شوخی آمیز را در این روز اجرا می كنند. ایرانیان در این روز برای شادمانی و شوخی به یكدیگر - حتی شده قطراتی - آب می پاشند و پایان بهار و آغاز فصلی دیگر از زندگی را جشن می گیرند.

به همت : مرضیه بخشایی
0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.