نوشته زیبای دکتر مجید اخشابی درباره تنهایینوشته زیبای دکتر مجید اخشابی درباره تنهایی


هركس دقيقا متناسب با ارزش خود،به تنهايي پناه مي برد، آن را تحمل مي كند و دوست مي دارد.
شخص حقير در تنهايي همه حقارتش راحس مي كند و روح بزرگ همه بزرگي اش را و نهايتا هر كس هرآنچه كه هست. 
هرچه آدمي در طبيعت در سلسله مراتب بالاتري قرار داشته باشد تنهاتراست و تنهايي او اساسي و ناگزير است.
(آرتور شوپنهاور)

اگر چه همواره معتقدم تنهايي نسبت به جمع از مرتبه كمتري برخورداراست و آدمي بدون همزيستي با همنوعان خود مسيري حيواني مي پويد ليكن از نياز او به تنهايي براي تحمل و شناخت بهتر خود،رسيدن به سطوح معنا دار جهان بيني و به طور كلي حصول دستاوردهاي ذهني و فرا جسمي نبايد غافل شد.
تنهايي آغازگرِتوجه به خود است.

در پناه حضرت دوست هفته بسيار خوبي برايتان آرزومندم.
(عرض تبريك ويژه به تمامي كارمندان كار راه انداز) 
شادو سلامت باشيد

با احترام و ارادت:
مجيد اخشابی

5
4
1
6 نفر

4 نظر

  1. هر چه ذهن قوی تر و اصیل تر باشد، بیشتر به سمت آیینِ تنهایی متمایل می شود( آلدوس هاکسلی)
    سلاااااام و عرض ادب خدمت شما استاد بزرگوارم.امیدوارم خوب و خوش و سلامت باشید.و لحظاتتان سرشار از بوی خوش زندگی.استاد عزیز،از آنجایی که باورهایتان ریشه در جهان بینی الهی شما دارد،بسیار قابل تقدیر است.
    در یک کلام می شود گفت در تفکرات تنهایی ست که می توان بینش و خودشناسی را آموخت .و تنهایی که در آن قرب الهی حاصل شود یک فضیلت است.
    دکتر اخشابی عزیز،ممنون از حضورتان.در پناه پروردگار،شاد باشید و برقرار.و سلامتی شما پایدار.
  2. سلام استاد عزیز گرانقدر وبا فهم وکمالات متن انتخابی مثل همیشه به همراه بیان زیبایتان ارزشمند وستودنیست به نوبه ی خودم ارج می نهم وهمیشه در دفتر ی همه را با جان ودل می نویسم وبه دیگران هم انتقال میدم درودتان باد ...لطف والطاف یگانه خالق بی همتا شامل حال وجود نازنین وبدرقه ی راهتان ودر پناهش محفوظ بهترین عزیز بزرگوار
  3. سلام دکتر جون smiley19

    آخی چرا تنهایی دکتر جون
    تک و تنها که دلت می پوسه؟
    خب خبر میدادی باهم می رفتیم smiley13

    تنهایی رفتار مرا رقم میزند نه انسانها
    ( فرنالدوپسوآ)

    معنیشو نمیدونم تو کتابا خوندم ....
    smiley27 smiley27 smiley27 smiley27

    ممنون ندای عزیزم خداقوت مهربان.... smiley16
  4. در بازی زندگی
    یاد میگیری:
    اعتماد به حرف های قشنگ
    بدون پشتوانه ...مثل آویختن
    به طنابی پوسیدست..‌

    یاد میگیری:
    نزدیکترین ها به تو ...گاهی
    میتوانند دورترین ها باشند...

    یاد میگیری :
    دیوار خوب است...
    سایه درخت مطلوب است...
    اما هیچ تکیه گاهی مثل پاهای خودت و شانه های پدرت نیست
اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.