توریسم و گردشگری یکی ازمنابع درآمد کشورهای قرن حاضر است و با توجه به وقوع دهکده جهانی و ارتباط گسترده میان فرهنگ ها این بخش به رغم همه تنش هایی که در جهان وجود دارد هر روز رونق بیشتر می گیرد...

توریسم و گردشگری یکی ازمنابع درآمد کشورهای قرن حاضر است و با توجه به وقوع دهکده جهانی و ارتباط گسترده میان فرهنگ ها این بخش به رغم همه تنش هایی که در جهان وجود دارد هر روز رونق بیشتر می گیرد. اگر گستره دنیا را همین کشورهای اطراف ایران و در نهایت کل آسیا بگیريم شیخ نشین های خیلج‌فارس از کشورهای موفق توریست و گردشگری هستند که توانسته اند جایگاه ویژه ای را در تبادل گردشگر در جهان پیدا کند. ترکیه یکی از راه های ترقی خود را گسترش و رونق همین صنعت دانسته و مالزی موفق ترین کشور مسلمانی است که با کشاندن توریست های دنیا به تاریخ و طبیعت خویش شهره جهانی یافته است. بیش از هرچیزی تبلیغ و معرفی و بعد زیرساخت ها این کشورها را به موفقیت رساند. اما در کشور ما نه تنها تبلغ نتوانسته ایران را به جایگاهی که شایستگی آن را دارد برساند بلکه مشکل لاینحلی را هم به همه مشکلات این بخش افزوده است. در کشور ما به رغم همه مشکلات گام هایی نه چندان بلند برای معرفی داشته های تاریخی و طبیعی در سطح رسانه ها و مطبوعات برداشته شده اما به نظر می رسد باید دنبال راهی دیگر بود.
متاسفانه به محض معرفی یک منطقه خوش آب و هوا سیل بساز و بفروش‌ها به سوی آن روان می شود و تنها یک تا دو سال کافی است تا ساختمان هایي بامعماری‌های عجیب و غریب جاي درخت به درخت آن را بگیرد. وضعیت تمامی روستاهای شناخته شده استان های مازنداران، گلستان و گیلان گواه این مدعاست. برای مثال روستای زیارت یکی از روستاهای گردشگری کشور است که چند ساليست مقصد توریست های داخلی و خارجی شده . ساخت یک هتل سیاه سنگی در آن که هیچ همخوانی با بافت و طبیعت آن ندارد گواه خوبی است برای مشکلی که دامنگیر تمامی مناطق تاریخی و طبیعی کشور شده است. البته این ابتدای فاجعه است و هر روز یک ساختمان پیش ساخته در رنگ های مختلف جای چند درخت آن را می گیرد. ساخت مجمتع های تجاری در دیوار به دیوار آثار تاریخی مثل برج قابوس، میدان نقش جهان، بازار تبریز، مجموعه شیخ صفی ، اشگفت سلمان و... تنها بخشی از خطری است که نگاه اقتصادی وسودجودیانه برای داشته های
تاریخی و طبیعی این کشور رقم می زند. البته مسئله حادتر از آن است که تصور می شود علاوه برای اینکه روزنامه نگاران و برنامه سازان در ساخت برنامه و معرفی مناطق تاریخی و طبیعی باید به مردم آدرس اشتباه دهند به نظر می رسد که نباید هیچ اطلاعی در زمینه کشف آثار تاریخی وباستانی در اختیار مخاطب قرار گیرد. بیشتر از آگاهی بخشی به نظر می رسد که رسانه‌ها نقشه گنج را در اختیار سودجویان و قاچاقچیان اشیا تاریخی می گذارند.
تنها دو روز بعد از برگزاری همایش بین المللی سیراف در بوشهر قاچاقچیان اشیا تاريخي به امید یافتن شی تاریخی دو سنگ قبرنفیس دوره اسلامی این بندر را تخریب کردند به صورتی که بازسازی آنها غیر ممکن بود. این تنها یکی از هزاران اتفاقی است که از این دست می افتاد. از سوی دیگر بی خبری از آنچه در محوطه های باستانی مي‌افتااد هم مسئله‌ای است که به برخی از سازمان و نهادها اجازه می دهد که هر فعالیتی که تشخیص می دهند در این مناطق انجام بدهند. واقعیت امر این است که اگر مردم و مسئولان نخواهند نسبت به داشته های این سرزمین دلسوزی به خرج دهند باید آماده برگزاری مراسم ختمی برای بسیاری از داشته‌های این سرزمین باشیم.
تهران امروز