یک بالن، گونه‌ای هواگرد است که به دلیل شناوری، در بالا باقی خواهد ماند. یک بالن با وزش باد به جنبش در می‌آید و آسمان را درمی‌نوردد. بالن با یک کشتی‌هوایی که هواگرد شناوری است که می‌تواند در هوا به گونه‌ای کنترل شده حرکت کند، ناهمسان است.
پیدایش بالن به اواخر قرن 18 میرسد و در کشور ما ورزش پرواز با بالن مورد توجه بسیار قرار نگرفته است. سالهاست پرواز با بالن به ورزش فردی و در مناطق توریستی به صورت گردشهای شهری تنظیم و برقرار میشود.
بالن با گاز پروپان که به داخل آن تزریق میشود به هوا میرود. هنگام وزش باد مساعد (کمتر از 10 کیلومتر در ساعت) مدتها میتوان در حالت پرواز باقی ماند. میانگین سقف ارتفاع بالن 1500- 500 پا است و ارتفاع گرفتن یا کاهش ارتفاع توسط یک خلبان با تجربه به راحتی میسر است.

ساختمان بالن

قسمت حمل مسافر بالن به طور عمده از یک ماده مصنوعی بنام «ویمین» ساخته میشود که در آن کپسول گاز، ارتفاع سنج، حرارت سنج ، دستگاههای مخابراتی بیسیم برای تماس با مرکز و سرعت سنج و کپسول اطفاء حریق در آن جای میگیرد.
در سبد کپسول های 20 کیلویی گاز پروپان ، برای پر کردن بالن بکار میرود. مشعلها بنا بر حجم بالن 2 یا 3 عدد هستند. حرارت داخل بالن نباید از مرز 120 بالاتر رود.
برای توقف پرواز و فرود آمدن پارچه قرمز درون بالن کشیده میشود. بدین ترتیب سیستم تخلیه هوا بکار افتاده هوای بالن به سرعت خالی میشود. اگر این کار کفایت نکند دریچه اطمینان مخصوص بالای بالن برای تخلیه سریعتر باز میشود.





به همت سيما گناوه ای
مسئول بخش عکاسی
0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.