باربارا لینچ چهل وچهار ساله، آشپز و رستوران داری با اراده و سرسخت است. او در نوجوانی، دبیرستان را ترک کرد. پس از آن به آشپزی پرداخت و پس از چند سال تلاش موفق شد زیر پر و بال تاد انگلیش، سرآشپز معروف، قرار بگیرد و چند سال بعد یکی از برندگان جایزه جیمز بیرد شود. وی مجموعه ای از رستوران ها و فروشگاه های مواد غذایی با نام "باربارا لینچ گروپ” تاسیس کرد، که ارزش این مجموعه در سال ۲۰۰۸ به بیش از ۱۰ میلیون دلار رسید.

لینچ درباره گذشته ای که از او یک آشپز مشهور و البته یک قهرمان بوکس ساخت می گوید:

من در یک مجتمع مسکونی در بوستون، که برای قشر کم درآمد ساخته شده بود، بزرگ شدم. پدرم یک راننده تاکسی بود. یک ماه پیش از آنکه من متولد شوم، او بر اثر حمله قلبی درگذشت و مادرم را با هفت بچه کم سن وسال تنها گذاشت. اما ما هیچ وقت از تلاش برای خوشبختی، دست بر نداشتیم.

۱۳ ساله بودم که برای اولین بار بابت آشپزی دستمزد گرفتم. پدر سالیوان از کلیسای آن سوی خیابان، گفته بود به فردی نیاز دارد که بتواند برای کشیش های ساکن در کشیش خانه شام درست کند. من دو سال برای آن ها کار کردم.

پس از آن به دبیرستان رفتم. آنجا بیشتر شبیه یک باغ وحش بود. اولین ریسک های مالی ام را در آنجا انجام دادم. من برای بعضی از دبیران دبیرستان، شرط بندی می کردم. آن ها به من مقداری پول می دادند تا مبلغی را بر روی نتیجه مسابقات مختلف شرط بندی کنم.

نکته مثبتی که در دبیرستانم وجود داشت، وجود برنامه اقتصادی خانواده در آنجا بود. یکی از معلمین دبیرستان، یک شرینی پز ماهر از کمبریج بود. ما با کمک همدیگر برای معلمان شیرینی درست می کردیم. آن معلم چیز خاصی در من دید و ترتیبی داد که به جای یک سال، تمام مدت چهار سال را در کلاس هایش بگذرانم.

من هیچ وقت تکالیف مدرسه را انجام نمی دادم و در نتیجه، در آنجا اوضاع خوبی نداشتم. در آخرین سال تحصیلی ام به من گفتند که باید به کلاس تابستانی بروم. امکان نداشت که چنین کاری را انجام دهم، بنابراین از آنجا اخراجم کردند.

پس از ترک دبیرستان، در یک انبار محصولات غذایی کار پیدا کردم. برای ۶ سال در آنجا بودم. یک روز، دوستی به دیدنم آمد و ما با هم به جزیره Martha’s Vineyard رفتیم و در آنجا، در یک رستوران مشغول به کار شدیم.

زنی بوکسور که یک آشپز حرفه ای شد!! + عکس

مردی که یک قایق تفریحی را اداره می کرد، برای سرآشپز به دنبال یک دستیار می گشت. من برای این کار تقاضا دادم. او گفت: «بلدی چطور باید آشپزی کنی؟». من گفتم: «بله، من در بوستون یک آشپز بودم. من چودرهای (نوعی سوپ غلیظ) عالی ای درست می کنم». البته من حقیقت را نگفته بودم (در تمام طول مصاحبه دروغ گفتم!). پس از آن به کتابخانه رفتم تا ببینم چطور باید این نوع غذا را طبخ و آماده کنم. فردای آن روز، او من را استخدام کرد. سه روز پیش از آغاز حرکت قایق، آشپز استعفا داد. رئیس از من پرسید که آیا می توانم جای او را بگیرم و من با قاطعیت گفتم: حتما.

در یک مهمانی در بوستون، در رستوران معروف Michaela’s با یک دستیار سرآشپز آشنا شدم. تاد انگلیش، که قبلاً هیچ وقت اسمش را نشنیده بودم، با من تماس گرفت و خواست که برای یک مصاحبه کاری به رستوران Michaela’s بروم. پس از آنکه با دو ساعت تأخیر به آنجا رسیدم، این سرآشپز معروف جلویم ظاهر شد و گفت: «فکر نمی کردم که پیداتون بشه». من گفتم: «آخه کدوم آدم نادونی اینجا رستوران می زنه؟». عاقبت او من را به عنوان آشپز در کافه اش استخدام کرد.

پس از مدتی، تاد انگلیش آنجا را ترک کرد تا رستوران Olives را تاسیس کند. من هم دو سال بعد به او پیوستم. هشت سال آنجا بودم و در این مدت، در بازگشایی رستوران Figs به او کمک کردم. دو سال و نیم بعد، در یک رستوران ایتالیایی، کاری در سمت آشپز پیدا کردم. وقتی که به تاد گفتم که قصد دارم از رستورانش بروم، خیلی عصبانی شد.

من جایی را می خواستم که متعلق به خودم باشد؛ ولی از آنجا که عادت نداشتم چیزی، حتی دستورهای پخت، را بر روی کاغذ بیاورم، داشتن یک طرح برای شروع کسب وکار دشوار بود. من توانستم دو میلیون دلار از سرمایه گذاران محلی، که طرفدار سبک آشپزی من بودند، جمع آوری کنم. در این زمان، باز هم در مجتمع های مسکونی زندگی می کردم. سه سال طول کشید تا قرض هایم را برگردانم.

رستوران No. 9 Park را در سال ۱۹۹۸ تاسیس کردم. «نامبر ناین» بعدها در فهرست بیست وپنج تایی بهترین رستوران های تازه تاسیس در ایالات متحده، قرار گرفت. اوضاع هر سال بهتر می شد. در ۲۰۰۲ یک غذاخوری ویژه غذاهایی دریایی راه اندازی کردم. در همین زمان بود که بعد از اجاره یک زمین، فروشگاه خالی آن سوی خیابان توجه ام را جلب کرد. به خودم گفتم که چرا همزمان بر روی ساخت دو رستوران کار نکنیم؟ من جایی را در نظر داشتم که مشتریان بتوانند پس از صرف غذا در آنجا، مقداری گوشت هم با خودشان به منزل ببرند. قصابی علاقه دوم من بود و به این ترتیب می توانستم به آن هم بپردازم.

در سال های اول کار در نامبر ناین، چیزی درباره کسب وکار نمی دانستم. اداره کردن آشپزخانه و سر و کله زدن با کارکنان، به اندازه کافی دشوار بود. یکی از دستیارانم در زمینه کارهای تجاری آموزش دیده بود. من و او با همکاری یکدیگر به سر و سامان دادن به اوضاع پرداختیم. در این زمان، چیزهای زیادی درباره کسب وکار و تجارت یادگرفتم و رستوران هایمان شروع به پیشرفت و بهتر شدن کردند.

در سال ۲۰۰۴ یک سرویس کترینگ با نام Niche Catour راه اندازی کردم. سال ۲۰۰۶ بود که بازارچه Plum را برای فروش محصولات دایر کردم. در سال ۲۰۰۷ هم یک فروشگاه کتاب های آشپزی، با نام Stir را تاسیس کردم که در آن، دوره های آموزش آشپزی هم برگزار می شد.

دو سال پیش،  یکی از سرمایه داران که مشغول صرف شام در نامبر ناین شام بود، درباره احداث رستوران در انبار پشم کمپانی اش با من صحبت کرد. آن ها درباره فضایی تجاری با مساحتی حدود ۱۵۰۰ متر مربع صحبت می کردند. این پیشنهادی عالی بود و از آنجا که عقلم سرجایش بود، آن را پذیرفتم. مدتی بعد، با خودم فکر کردم که به چه چیزی در این شهر نیاز داریم؟ یکی از آن ها یک رستورانی بود که بتوانیم در آن، ضیافت های رسمی شام را به شکلی بهتر برگزار کنیم.

برای داشتن تناسب اندام و مقابله با تنش و استرس های کار به ورزش بوکس روی آوردم و سخت تمرین کردم تا بتوانم یک مبارز شوم. اکنون توانسته ام در سطح کشور مطرح شوم و در تلاش هستم که با چاپ کتاب آشپزی ام، شهرت بیشتری به دست بیاورم. دوست دارم که کتاب ها و فیلم های آموزشی بیشتری تهیه کنم و همچنین در برنامه Oprah شرکت کنم. هنوز خودم را یک آشپز می دانم و هیچ وقت دوست ندارم تبدیل به یک چهره تجاری شوم.

0
0
0
0 نفر

0 نظر

اطلاعات
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.